بررسي تاثير برنامه شناختي رفتاري بر سبك زندگي افراد پره ديابتيك

مقدمه و هدف: با توجه به اهميت سبك زندگي در پيشگيري از ديابت در افراده پره ديابتيك، مطالعه حاضر با هدف تعيين تاثير برنامه شناختي رفتاري بر سبك زندگي افراد پره ديابتيك انجام شد. مواد و روش ها: مطالعه حاضر شبه تجربي در فاصله تيرماه 1399 تاارديبهشت 1401در درمانگاه هاي تخصصي ديابت وابسته به پژوهشگاه علوم و غدد و متابوليسم دانشگاه علوم پزشكي تهران انجام شد. با استفاده از روش نمونه گيري تصادفي ساده 42 نفر از افراد پره ديابتي در پژوهش شركت كردند. بعد از تخصيص تصادفي در هر دو گروه، داده ها از طريق پرسشنامه هاي International Physical activity Questionnaire، Adolescence Food Habit Checklist، Glover Nilsson Smoking Behavioral Questionnaire (GN-SBQ جمع آوري شدند. يافته ها:  يافته هاي پژوهش نشان داد كه متغيير عادات غذايي بزرگسالان در گروه مداخله قبل و بعد از مداخله تفاوت آماري معناداري داشت (p .001 , p=.480).  متغيير وابستگي به دخانيات  در گروه مداخله و كنترل ، قبل و بعد از مداخله ، تفاوت آماري معناداري داشته است(p=.084 , p=.241). با توجه به ميانگين رفتارهاي غذايي گروه مداخله نسبت به ميانگين گروه كنترل، اثر برنامه شناختي رفتاري موجب افزايش معنادار رفتارهاي غذايي در گروه مداخله شده است(F=27.87 ,P .001).نتيجه گيري: با توجه به نتايج اين مطالعه، در ارتباط با اثر بخشي مداخله آموزشي برنامه شناختي رفتاري بر وضعيت فيزيكي  بزرگسالان، اثرات رفتاري، شناختي و اجتماعي وابستگي به دخانيات و عادات غذايي  افراد پره ديابتيك مي توان از اين مدل در برنامه هاي آموزشي جهت پيشگيري از ابتلا به ديابت و  اقدام كرد.