بررسي اثر غيرخطي تغيير ساختار اشتغال بر انتشار دي‌اكسيد كربن‌ در استان‌هاي ايران با استفاده از مدل پنل كوانتايل

تغييرات آب‌وهوايي ناشي از افزايش انتشار دي‌اكسيد كربن‌ و ساير گازهاي گلخانه‌اي، يكي از مسائل حياتي است كه بشر با آن مواجه شده و خطرات قابل ‌توجهي هم براي انسان و هم محيط‌زيست به وجود آورده است و در دهه‌هاي اخير، اين موضوع كه چگونه انتشار دي‌اكسيد كربن‌ كاهش يابد، به يك مسئله جدي تبديل ‌شده است؛ به‌طوري‌كه بسياري از محققان را به مطالعه عوامل ايجادكننده و موثر بر دي‌اكسيد كربن‌ و كنترل آن‌ها سوق داده است. از عوامل موثر بر انتشار دي‌اكسيد كربن‌ مي‌توان به تغيير ساختار اشتغال اشاره كرد كه مي‌تواند نقش مهمي در افزايش انتشار دي‌اكسيد كربن‌ از طريق افزايش فعاليت‌هاي صنعتي و رشد اقتصادي داشته باشد و كنترل آن مي‌تواند اهميت زيادي در كاهش ميزان دي‌اكسيد كربن‌ منتشر شده داشته باشد. بنابراين، در مطالعه حاضر تاثير تغيير ساختار اشتغال بر انتشار دي‌اكسيد كربن‌ در استان‌هاي ايران با استفاده از مدل رگرسيون پنل كوانتايل با اثرات ثابت غيرجمع‌پذير كه توسط پاول (2016) ارائه‌ شده، طي بازه زماني 1398-1388 مورد بررسي قرار گرفت. نتايج مطالعه نشان مي‌دهد افزايش تغيير ساختار اشتغال؛ يعني افزايش انتقال نيروي كار از بخش كشاورزي به ساير بخش‌‌هاي اقتصادي از جمله خدمات و صنعت، انتشار دي‌اكسيد كربن‌ را افزايش مي‌دهد. علاوه بر اين، به ‌طور غيرمستقيم شاخص تغيير ساختار اشتغال،اثر مثبت و معناداري بر انتشار دي‌اكسيد كربن‌ در استان‌هاي ايران دارد. همچنين، رابطه N معكوس ميان انتشار دي‌اكسيد كربن‌ و رشد اقتصادي در اين مطالعه تاييد شد و ضرايب به ‌دست آمده براي نابرابري درآمد، منفي و معنادار و براي سرانه مصرف انرژي، صنعتي‌ شدن و شهرنشيني مثبت و معنادار است.