تاثيرابزارهاي سياست هاي پولي و مالي بر منابع سازمان تامين اجتماعي

سازمان تامين اجتماعي به عنوان بزرگترين نهاد فعال در حوزۀ تامين اجتماعي و بيمۀ كشور، نقشي حساس در وضعيت اجتماعي، معيشتي و اقتصادي ايفا مي كند، به نحوي كه بروز هر نوع اخلال در وضعيت اقتصادي آن سازمان، زمينۀ بحران در كل سيستم اقتصادي را فراهم مي آورد. از آن جايي كه ايفاي تعهدات سازمان به جامعه بر اساس توانايي اقتصادي و منابعي است كه در اختيار دارد، لازم است تا تحليل دقيقي در مورد عوامل موثر بر منابع سازمان صورت پذيرد و متناسب با آن اقدام به سياستگذاري گردد. در اين پژوهش تاثير سياست هاي پولي و مالي بر وضعيت منابع سازمان تامين اجتماعي در دو مدل بررسي شده است. بازۀ زماني پژوهش حد فاصل سال هاي 1350 تا 1399 مي باشد و به منظور تجزيه و تحليل داده ها از روش خودرگرسيون با وقفه هاي گسترده (ARDL) استفاده شده است. نتايج پژوهش نشان مي دهد كه نرخ بهره در بلندمدت، توليد ناخالص داخلي حقيقي، نقدينگي و نسبت سايرشاغلين به كل بيمه شدگان، تاثير مثبت و معني داري بر وضعيت منابع سازمان تامين اجتماعي داشته اند. همچنين تاثير نسبت درآمدهاي مالياتي به توليد ناخالص داخلي بر منابع سازمان منفي مي باشد. در همين راستا براي بهبود وضعيت منابع، پيشنهاد مي شود تا علاوه بر سياست هاي اقتصادي (همچون عدم رشد بي رويه ماليات ها، تنظيم نقدينگي و نرخ بهره در سطحي متناسب با افزايش رشد اقتصادي)، به سياست هاي جمعيتي و افزايش جواني جمعيت نيز توجه كافي گردد.