بررسي اصلاحات سنجه‌اي (پارامتريك) بر پايداري مالي در سازمان تامين اجتماعي با رويكرد مدلهاي تعادل عمومي

هدف اين مقاله بررسي تاثير اصلاحات پارامتريك بر پايداري مالي سازمان تأمين اجتماعي به عنوان بزرگترين سازمان بيمه اجتماعي كشوراست. بدين منظور، در اين مقاله از يك الگوي تعادل عمومي همپوشاني نسلي استفاده شده است. موضوع در 4 سناريو مختلف مورد بررسي قرار گرفته است. نتايج پژوهش نشان مي دهد كه در سناريو اول، تاثير افزايش اميد به زندگي به ميزان 3 سال و عدم تغيير سن بازنشستگي، نسبت مصارف به منابع سازمان تأمين اجتماعي را در حدود 2 درصد افزايش خواهد داد. در سناريو دوم، افزايش سن بازنشستگي به ميزان 2 سال و كاهش اميد به زندگي به ميزان 1 سال، نسبت مصارف به منابع سازمان را حدود 0.8 درصد كاهش مي دهد. در اين حالت، سهم مصرف بازنشستگان از توليد و ميزان مشاركت نيروي كار  به ترتيب به ميزان 5 و 3 درصد كاهش مي يابد. در سناريو سوم، افزايش حق بيمه به ميزان 2 درصد به دليل كاهش عرضه نيروي كار، تغيير چنداني در نسبت مصارف به منابع سازمان نخواهد داد. در نهايت، در سناريو چهارم، تاثير افزايش سن بازنشستگي و اميد به زندگي به ترتيب به ميزان 2 و 3 سال ، نسبت مصارف به منابع سازمان تأمين اجتماعي حدود 2.4 درصد افزايش پيدا خواهد داد.