دستگاه فعل در گويش كندازي

هدف از نگارش اين مقاله بررسي و توصيف دستگاه فعل در گويش كُندازي است. كُندازي روستايي است كوهستاني و كهن كه در دهستان اَبرَج و در بخش دُرودزَن شهرستان مرودشت قرار گرفته‌است. گويش كندازي يكي از گويش‏‌هاي بازمانده از زبان فارسي ميانه و گويشي از شاخۀ غربي ـ جنوبيِ زبان‏هاي ايراني نو است كه با گويش‏‌هاي دشتكي، امامزاده‌ ‏اسماعيلي، كوهمَره‏اي/ كُهمَره‏اي، اردكاني، خُلّاري، قَلاتي، لارستاني، دَواني و دشتي و پاره‌‏اي ديگر از گويش‏‌هايي كه داراي ساخت كُنايي هستند، شباهت و همانندي‏‌هايي دارد. در اين پژوهش، شيوۀ ساختاري مصدر، ستاك حال و گذشته، اسم مفعول، شناسه‏‌هاي فعلي در زمان‌‏هاي حال و گذشته، واژه‏‌بست فاعلي، وجه و زمان دستوري افعال بررسي مي‏شود. شيوۀ پژوهش در بررسي و مطالعه اين گويش، ميداني و كتابخانه‏‌اي است. داده‌‏هاي زباني اين گويش مي‏تواند پرتويي بر دانش ايران‌شناسي، شناخت و مطالعه زبان‏هاي ايراني و پژوهش‏هاي رده‏‌شناسي باشد. در اين پژوهش، 1۶ گويشور مرد و 4 گويشور زن در گروه‏هاي سني 20 تا 80 ساله از افراد بي‏سواد، كم‏سواد و باسواد در گردآوري پيكره زباني همكاري داشته‌اند.