بررسي تطبيقي برخي عناصر عجايب‌نامه‌ها با بعضي متون ادبي و اسرائيليات مفسران

عجايب‌نامه‌نويسي گونه‌اي ادبي در قالب نظم و نثر است كه به معرفي شگفتي‌هاي جهان در حوزه‌هاي جغرافيا، نجوم، انسان‌شناسي، حيوان‌شناسي، نباتات و... مي‌پردازد و تأثير بسياري در رشد مطالعات مربوط به اين حيطه‌‌ها و نيز اسطوره‌شناسي دارد.در تاريخ اسلام، به‌سبب ابهام معاني قرآن، كتب بسياري در تفسير آن و شرح معاني و آيات نوشته شد كه در برخي از آنها، مفسران نومسلمان، براي جذب مخاطب، افسانه‌هاي شگفت‌انگيز بسياري را از كتاب‌هاي آسماني پيشين خود وارد داستان‌هاي قرآني كردند.ادبيات فارسي دري، از آغاز پيدايش در قرن سوم، پيوندي ناگسستني با معارف اسلامي برقرار كرد و به‌دليل جنبه‌هاي مشترك تفسيرنگاري و عجايب‌نويسي، از عجايب‌نگاري الهام گرفت. هدف اين جستار تبيين پيوند ميان عجايب‌نگاري، تفسيرنويسي و متون ادبي است.