شناسايي و اولويت بندي موانع توسعه دامپروري در استان گيلان

توسعه دامپروري نقش مهمي در برقراري امنيت غذايي، بهبود رفاه جامعه، بهبود بهره‌وري در بخش كشاورزي، ايجاد فرصت‌هاي شغلي و توسعه روستايي دارد. استان گيلان داراي ظرفيت بالايي براي توسعه دامپروري است و برنامه ريزي مناسب جهت رفع موانع و مشكلات به منظور توسعه اين رشته فعاليت مي تواند رونق اقتصادي و اجتماعي را در مناطق روستايي و بخش كشاورزي اين استان ايجاد نمايد. هدف اصلي اين پژوهش، شناسايي و اولويت بندي موانع و مشكلات توسعه دامپروري در استان گيلان است. ابزار جمع آوري داده‌ها، پرسشنامه مقايسه هاي زوجي معيارها و زيرمعيارهاي درخت تصميم است. به‌منظور تعيين وزن معيارها و زيرمعيارهاي لحاظ شده در درخت تصميم، نظر 10 نفر از كارشناسان و خبرگان اين حوزه در استان گيلان جمع آوري شد و با كاربرد فرآيند سلسله مراتبي فازي (FAHP)، مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. درخت تصميم پژوهش داراي پنج معيار شامل موانع نهادي، محيطي، اجتماعي- فرهنگي، ساختاري و اقتصادي و ۳۱ زيرمعيار مختلف بود. نتايج اين پژوهش نشان داد كه از ديدگاه كارشناسان و خبرگان، موانع نهادي و اقتصادي به ‌ترتيب با وزن‌هاي 29.71 و 19.23 درصد، از مهم ترين موانع توسعه دامپروري در منطقه مورد مطالعه محسوب مي شوند. با توجه به رتبه نخست معيار نهادي در بين موانع و مشكلات توسعه اين رشته فعاليت در استان گيلان پيشنهاد مي شود بسته سياستي رونق دامپروري با مشاركت سازمان ها، نهادها و ذي نفعان تهيه شود و بستر قانوني مناسب براي بهبود جايگاه دامپروري در استان گيلان فراهم شود.