گذار از عشق فردي به عشق اجتماعي در شعر «عشق عمومي» شاملو

احمد شاملو را مي‌توان بنيان گذار بيانيۀ شعر اجتماعي دانست. شعر شاملو بازتاب عيني گذار از عشق فردي به سوي عشق اجتماعي و عشق به انسان اجتماعي در شعر معاصر است. چگونگي دريافت چنين فهمي از راه زبان يا همان مادۀ اصلي سخن، چندان آسان به نظر نمي‌رسد. در تحليل زباني آثار شاملو با توجّه به زمينه‌هاي اجتماعي‌ آن، بهتر است از نظريه‌هايي سود جست كه پايه‌هاي اجتماعي دارند؛ از اين رو، نظريۀ مايكل هليدي كه بر نقش اجتماعي زبان تأكيد دارد، براي تحليل آثار شاملو مناسب مي‌نمايد. به همين جهت، در پژوهش پيش رو كوشيده‌ايم ضمن بهره‌گيري از روش تحليل كيفي و با تكيه بر روش استنادي و كاربست دستور نقش‌گراي هليدي، گذار دستورمند شاملو از عشق فردي به سوي عشق اجتماعي را در شعر «عشق عمومي» نشان دهيم. دستاوردهاي پژوهش، گوياي اين است كه در اين شعر، گذار از عشق فردي به عشق اجتماعي و يگانگي با اجتماع و در نهايت، مرگ در راه عشق عمومي، از رهگذر زبان شكل گرفته كه دستور نقش‌گراي هليدي قادر به تبيين اين گذار است.