پيامد‌شناسي فرهنگي توسعه هوش مصنوعي در رسانه‌هاي اجتماعي در ايران

چالش‌آفريني هوش‌ مصنوعي در آينده، به‌ويژه در نسبت انسان با سيستم‌هاي هوشمند و قدرتمنديِ كاركردهاي آن در رسانه‌هاي اجتماعي، دغدغه‌اي است كه به‌دنبال بررسي بيشتر آن از طريق توجه فرهنگي به فناوري، پيامدشناسي فرهنگي را پيش روي ما قرار داده است. هدف اصلي مقاله واكاوي پيامدهاي فرهنگي توسعه هوش مصنوعي در رسانه‌هاي اجتماعي است و اينكه كاربرد و توسعه هوش مصنوعي در رسانه‌هاي اجتماعي چه پيامدهاي مثبت و منفي فرهنگي دارد. اين مقاله با روش‌هاي اسنادي، توصيفي-تحليلي، مصاحبه و تحليل مضمون مصاحبه‌هاي انجام‌شده با خبرگان انجام شده است. يافته‌ها نشان مي‌دهد هوش مصنوعي در رسانه‌هاي اجتماعي باعث تغييرات گسترده‌اي مي‌شود كه بايد مورد توجه ذي‌نفعان توسعه و كاربرد فناوري قرار بگيرد. در اكثر حوزه‌هاي فرهنگي، پيامدهاي هم‌زمان مثبت و منفي دارد؛ يعني هم فرصت‌آفرين و هم تهديدزا است و توجه به هر دو وجه مذكور در حوزه سياست‌گذاري توسعه هوش‌مصنوعي مهم و اساسي است.  از مهم‌ترين پيامدهاي فرهنگي كاربرد و توسعه هوش مصنوعي در رسانه‌هاي اجتماعي مي‌توان به مقياس‌پذيري (گسترش دامنه) اثربخشي تصميمات و اقدامات انساني، ساختاردهي جديد به نظام ارتباطي انسان‌ها، دگرگوني در نحوه مصرف فرهنگي، كاهش قدرت انتخاب انسان‌ها و تفويض آن به هوش مصنوعي، اختلال در كاركرد بازنمايي حقيقت در رسانه‌ها، برهم خوردن تعادل بين مزاياي محتواي شخصي‌سازي‌شده و حفظ حريم خصوصي، تأثيرات ضدفرهنگي طراحان و صاحبان فناوري بر كاركرد سيستم‌هاي هوشمند، تحول در شيوه تعامل انسان و فناوري، عدم شفافيت تبعات به كارگيري هوش مصنوعي، محدود شدن قدرت حكمراني سنتي و عدم امكان نظارت و قانون‌گذاري موثر و... اشاره كرد.