تبيين زيباشناسي سياسي فارابي مبتني بر سه عنصر سعادت، تخيل و كمال

فارابي به‌صورت خاص و مجزا به هنر و زيبايي نپرداخته است و به جز اثري تحت عنوان «موسيقي كبير» كه نگاهي علمي و رياضي‌وار به موسيقي دارد، نگارش ديگري در اين زمينه ندارد. عمده شهرت وي به دليل نظرات خاصي است كه در حوزه سياست و فلسفه سياسي مكتوب كرده است. او هدف از زندگي فردي و جمعي انسان‌ها را رسيدن به سعادت مي‌داند. اما لازمه رسيدن انسان به سعادت را زندگي در جامعه كامل و فاضل مي‌داند. انسان بايد در چنين جامعه‌اي پرورش يابد و تعليم ببيند تا به سعادت، كه غايتي سياسي و البته آن‌جهاني است، برسد. معلم و راهنما بايد بتواند به‌واسطه قوه تخيل به عقل مستفاد راه داشته باشد. از همين مجرا است كه در آرمان‌شهر فارابي هنرمندان نقشي كليدي بازي مي‌كنند و در مرتبه بعد از رئيس مدينه قرار مي‌گيرند. دو انگاره تخيل و محاكات از يك سو در تعليم شهروندان و از ديگر سو، در خلق آثار هنري، شأن و جايگاه اجتماعي‌ـ‌ سياسي هنرمندان را برجسته مي‌كند. تعريف فارابي از زيبايي مبتني بر مفهوم كمال است. درواقع كمال همان زيبايي است، هچنان‌كه كمال، سعادت است. با چنين نگرشي مي‌توان گفت كد كه كليت فلسفه سياسي فارابي صبغه زيباشناسانه دارد و از اين طريق مي‌توان لوازم و عناصر زيباشناسي سياسي او را تدوين كرد. در اين نوشتار با استفاده از گردآوري اطلاعات كتابخانه‌اي و روش توصيفي- تحليلي، عناصري چون سعادت، قوه متخيله و محاكات بررسي‌شده و به تعريفي پرداخته‌ايم كه فارابي مبتني بر كمال از زيبايي ارائه داده است.