مطالعۀ پايه ها و شناسايي نشانه هاي حكمراني اخلاقي در علم مدني و رويكرد اجتماعي_ فرهنگي فارابي

«حكمراني» الگو و شيوه‌اي نوپديد در عرصۀ مديريت است كه در چند سال اخير مورد توجه بسياري از انديشمندان قرار گرفته است. اين الگو، گونه‌هاي فراواني دارد كه يكي از آن‌ها حكمراني اخلاقي است. اين حكمراني كه بر «مديريت و اداره» بر پايۀ ارزش‌ها پافشاري دارد، اقدامي گروهي است كه از سوي حاكمان و مديران در راستاي پياده‌سازي يك فرهنگ شايستۀ اخلاقي طرح‌ريزي گرديده تا تمامي سويه‌هاي كسب‌وكار را در يك مجموعه و سازمان زير پوشش قرار دهد. فارابي نخستين فيلسوف مسلمان ايراني است كه افزون بر پايه‌گذاري فلسفۀ اسلامي؛ طرّاح بسياري از مباحث سياسي، اجتماعي، فرهنگي، و اخلاقي هم بوده است. او در علم مدني خود، اخلاق و سياست را همراه هم ديده و راه دست‌يابي به آرمان-شهر نيك‌بختي را تنها با گرويدن به بايسته‌هاي اخلاقي؛ آن هم از مسير همكاري و هم‌گرايي مردم و مسئولان، و بودن در متن جامعه امكان‌پذير دانسته است. موضوع اين جُستار حكمراني اخلاقي از ديدگاه اين فيلسوف مشّايي است. نويسندگان نخست حكمراني و پس از آن حكمراني اخلاقي را تعريف كرده، سپس با اتخاذ روش تحليل محتوا، با كاوش در انديشه‌هاي فارابي، پايه‌ها و نشانه‌هاي اين الگوي حكومتي/ مديريتي را شناسايي و معرفي كرده‌اند. هدف آن بوده تا درون‌داشت درصدي از فلسفۀ اسلامي در راستاي تأمين درون‌مايۀ يكي از مهم‌ترين گونه‌هاي حكمراني، براي مديران و مسئولان نهادهاي دولتي، فرودولتي، و نيز شهروندان روشن گردد.