تحليل برهمكنش ابعاد ارتباطات ميان‌فرهنگي: مورد مطالعه، دانشجويان خارجي دانشگاه المصطفي واحد مشهد

حضور دانشجويان خارجي در ايران يكي از مهمترين بسترهايي است كه مي‌توان در آن به عمق و ابعاد ارتباطات ميان‌فرهنگي پي برد. ارتباط ميان‌فرهنگي شامل ارتباطات ميان‌شخصي، ميان‌متني، ميان‌ذهني و تعاملي است كه به درك مشترك و پيوند ميان كنشگران از حوزه‌هاي مختلف فرهنگي منجر مي‌شود. هدف مقاله حاضر نشان دادن برهمكنش ابعاد مختلف ارتباط ميان‌فرهنگي دانشجويان خارجي شاغل به تحصيل در دانشگاه المصطفي شعبه خراسان رضوي است. ارتباطات ميان‌فرهنگي در بعد ميان‌شخصي با تأكيد بر معاشرت و دوستي، در بعد ميان‌متني با تأكيد بر آشنائي با زبان و ادبيات، آداب و رسوم و مفاخر فرهنگي، در بعد ميان‌ذهني با تأكيد بر تصورات قبل و بعد از حضور در دانشگاه، در بعد تعاملي بر مبادله و تعامل اقتصادي، و در بعد سياسي، با تأكيد بر اختلاف و كدورت در روابط ميان اشخاص از حوزه‌هاي فرهنگي مختلف مورد بررسي قرار گرفته است. مطالعه حاضر به صورت پيمايشي بر روي يك نمونه طبقه‌اي نامتناسب متشكل از 180 نفر از دانشجويان خارجي كشورهاي هندوستان، پاكستان، افغانستان، آذربايجان و افريقا كه در دانشگاه المصطفي واحد مشهد شاغل به تحصيل هستند انجام گرفته است. نتايج نشان مي‌دهد ميان ابعاد چهارگانه ارتباط ميان‌فرهنگي مذكور برهمكنش معناداري وجود دارد. همچنين، ميزان ارتباطات ميان‌فرهنگي دانشجويان در حد متوسط و يا كمتر از حد متوسط است. آشنايي دانشجويان با زبان و ادبيات و فرهنگ و داشتن تصور مثبت از يكديگر باعث ايجاد درك و فهم مشترك شده كه خود باعث تقويت و تسهيل ارتباط ميان‌فرهنگي آنهاست. و در نهايت، عدم اعتماد، تفكرقالبي و قوم مداري، و فقدان زبان مشترك مانع شكل‌گيري ارتباطات پايدار و مؤثر ميان‌فرهنگي دانشجويان است.