مطالعۀ تطبيقي سياست كيفري ايران، هند و پاكستان در قبال بزه اسيدپاشي

اسيدپاشي در زمرۀ جنايات و عملي غيرانساني و خشن است كه آثار جسمي و رواني مخرب، جبران‌ناپذير و دراز مدتي بر جسم و روان بزه‌ديده بر جاي مي‌گذارد. مقابلۀ علمي با اين رفتار نيازمند اتخاذ سياست جنايي مدبرانه و همه‌جانبه‌اي مبتني بر مؤلفه‌هاي شدت مجازات و حمايت از بزه‌ديده است. پژوهش حاضر با مدنظر قرار دادن «قانون تشديد مجازات اسيدپاشي و حمايت از بزه‌ديدگان ناشي از آن مصوب 1398» در ايران و قانون جزاي دو كشور هند و پاكستان ضمن تحليل اركان مادي و معنوي اين بزه، سياست كيفري ايران و اين دو كشور را در قبال اين جرم ارزيابي مي‌كند.به‌رغم نوآوري‌هايي كه قانون جديد ايران در مقايسه با قانون سابق دارد، ليكن كماكان در رفتارهاي فيزيكي مشمول اين قانون ابهام وجود دارد. اين در حالي است كه آنچه در خصوص دو رفتار فيزيكي تزريق يا خورانيدن اسيد به ديگري در حقوق ايران محل اختلاف است، به موجب قانون جزاي دو كشور هند و پاكستان به صراحت در زمرۀ رفتار فيزيكي بزه اسيدپاشي ذكر شده است. در هر سه كشور جرم اسيدپاشي مقيد به نتيجه است. واژۀ اسيد به‌عنوان وسيلۀ ارتكاب جرم در دو كشور هندوستان و پاكستان تعريف شده و اين در حالي است كه در حقوق ايران، تعريفي از اين واژه ارائه نشده است. علم به وقوع جنايت به صراحت در قانون جزاي دو كشور هندوستان و پاكستان به ‌عنوان جايگزين قصد پيش‌بيني شده است. مجازات اين بزه مطابق قانون جزاي دو كشور هندوستان و پاكستان در مواردي حبس ابد است. به‌جز حبس در حقوق جزاي هندوستان جزاي نقدي نيز به‌عنوان ضمانت اجرا پيش‌بيني شده و در اين خصوص به تعلق جزاي نقدي به بزه‌ديده و همچنين عادلانه و معقول بودن ميزان جزاي نقدي با هدف تأمين هزينه‌هاي پزشكي و معالجه بزه‌ديده تأكيد شده است.