واكاوي ادله «جواز يا تحريم ازدواج با زانيه» با تأكيد بر قرآن كريم

يكي از مباحث مطرح در فقه اماميه ازدواج با زانيه است. در مورد حكم ازدواج با زنان زناكار دو ديدگاه عمده در ميان فقيهان اماميه طرح شده است. مشهور فقيهان اماميه با استناد به اصل جواز و برخي روايات، ازدواج با زانيه را، هر‌چند توبه نكرده باشند، جايز و مكروه دانسته‌اند. در برابر گروهي از فقيهان اماميه با استناد به آيه سوم سورۀ نور و برخي روايت‌هاي ديگر، اين عمل را حرام شمرده‌اند. در اين پژوهش با واكاوي مجدد ادله دو ديدگاه به‌ويژه آيات قرآن كريم كه منبع اصلي تشريع احكام الهي به شمار مي‌رود، ديدگاه دوم نظريۀ صحيح و برگزيده در اين موضوع قلمداد گرديده است؛ از‌اين‌رو ضمن بررسي ادله ديدگاه نخست و نقد آنها، ديدگاه اخير از منظر آيات خاص و عام ديگري از قرآن كريم و برخي روايات تأييد و تقويت گرديده و ثابت شده است كه ازدواج با زناكاران متصف به اين صفت در اسلام عملي حرام است و شخص مؤمن نمي‌تواند با زنان زناكار پيش از توبه‌كردن ازدواج كند.