بررسي مقايسه اي ديدگاه احمد غزالي و ژان لوك ماريون در باره عشق

اين نوشتار با روش توصيفي ‌تحليلي به مقايسۀ انديشه احمد غزالي و ژان لوك ماريون دربارۀ عشق مي‌پردازد. با وجود تفاوت‌هاي بين اين دو انديشمند در زمينه فكري و زمانه، محتواي انديشۀ آنها از جهاتي شباهت دارد. غزالي در نگارش سوانح‌العشاق از روش تأويل براي كشف رموز صوفيه استفاده مي‌كند و ماريون نيز با بهره‌گيري از پديدارشناسي هايدگر، زوايايِ پنهانِ رويدادِ عشق را بيان مي‌دارد. برحسب اينكه برخي مستشرقين مثل هانري كربن، روش پديدارشناسي در سنت غربي را با روش تأويل‌گرايانه يا ‌كشف‌المحجوب عرفاي مسلمان در يك راستا مي‌دانند، به نوعي هم‌افق كردن رويكرد پديدارشناسانه ماريون و تأويل‌گرايي غزالي توجيه مي‌شود. اين دو متفكر از اشتراك معنوي مفهوم عشق سخن مي‌گويند و عشق را به مجازي و حقيقي تقسيم‌بندي نمي‌كنند؛ بنابراين، غزالي و ماريون عشق را، خواه در ارتباطات انساني و خواه در ارتباط با خداوند، به يك معنا مي‌دانند. هدف اصلي ماريون، فراروي از غلبه متافيزيك بر الهيات و نفي نگرش مفهومي و بُت‌گونه دربارۀ خداوند است و غزالي نيز با تأويل تجربه زيسته عارفان، از حصار تنگ مفاهيم فلسفي عبور و از زبان تمثيل و رمز براي تبيين موضوع عشق استفاده مي‌كند.