واكاوي گفتماني گزاره هاي زندگي معنوي از منظر محمدرضا حكيمي و وين داير

از ويژگي هاي عصر جديد تلاش براي جداسازي دين و دنيا از يكديگر و اختصاص دين به حوزه اي خاص از زندگي و جايگزيني معنويت با تعريفي نوين به جاي آن است.در اين پژوهش نگاه الهي محمدرضا حكيمي در تقابل با ديدگاه غير الهي وين داير به مباني معنويت شناختي زندگي كه عبارتند از نگرش معنوي، گروش معنوي و روش معنوي، بطور مجزا بررسي شده است. در باب نگرش معنوي كه عبارتند از خداباوري، راهنماشناسي و عدالت محوري ؛ حكيمي و داير تفاوتهاي مبنايي بسياري داشته و مي توان بيان كرد كه  نظام معنوي وين داير، نظامي حداقلي وفردي است در حالي‌كه جهان نگري محمدرضا حكيمي رويكردي اجتماعي و حداكثري دارد. در باب گروش معنوي ، شايد بيشترين تفاهم انديشه را مي توان براي هر دو در نظر گرفت. در باب روش معنوي هم در شيوه هاي سير و سلوك و عبادت و كسب فضيلت تا حد زيادي در روش و هدف اختلاف نظر ديده مي‌شود. در واقع داير به يك معنويت فردي و مذهب ستيزانه اعتقاد داشته در حالي‌كه حكيمي ابعاد فردي و اجتماعي معنويت را در هم تنيده و مذهب را اساس معنويت مي داند. روش اين جستار تحليل گفتمان بر اساس شيوه ون دايك مي باشد.