بازنمايي مفهوم تزيين در آيات و دلالت آن در زيبايي‌شناسي قرآني (با تأكيد بر ريشه‌شناسي تاريخي و معناشناسي هم‌زماني)

براي تبيين هر مفهوم در نظام معنايي قرآن كريم، علاوه بر تمركز بر با‌هم‌آيندهاي آن التفات به معناي واژه در زبان‌هاي سامي از اهميت خاصي برخوردار است؛ در اين راستا ريشه‌شناسي تاريخي خودنمايي خواهد كرد. اين مطالعه عهده‌دار تبيين و تدقيق معناي «تزيين» در قرآن كريم با روش‌هاي معناشناسي است كه تاكنون با رويكرد جامع معناشناسانه به آن پرداخته نشده و جايگاه آن در نظام معنايي قرآن تبيين نشده است. تبار‌شناسي ريشۀ «زين» در زبان‌هاي سامي، حاكي از كاربست پربسامد تنوع آوايي آن است كه سبب تقويت احتمال اشتراك لفظي ناشي از وام‌واژگي آن مي‌شود. دريافت‌هاي ريشه‌شناسي حاكي از وجود دو مؤلفۀ اصلي در نيايي اين ريشه است؛ نخست زيبايي و شكوه و دوم تمايل و كشش. بررسي باهم‌آيي‌ها، با فاعليت‌هاي متنوع، از گستر‌ه‌هاي مادي و معنوي حكايت دارد. از كاركردهاي تزيين، براي مؤمنان، اصلاح و براي غير آنان، وارونگي در درك و فهم، ولايت شيطان، انفكاك از حق، خسران و هلاكت، مغفول‌ماندن از علل معنوي هستند.