طراحي مدل ساختاري اعتياد به آرايش در زنان متأهل بر اساس اختلال بدشكلي بدن، عزت نفس جنسي و هوش بدني

هدف: اعتياد به آرايش و عوامل مرتبط با آن، تا كنون شناسايي نشده و مجهول مانده است؛ بنابراين، مطالعه حاضر با هدف طراحي مدل ساختاري اعتياد به آرايش در زنان متأهل براساس اختلال بدشكلي بدن، عزت نفس جنسي و هوش بدني انجام شد. روش: روش پژوهش همبستگي از نوع معادلات ساختاري بود. نمونه آماري تحقيق شامل 200 نفر (18 تا 50 سال) از مراجعه كنندگان به سالن‌هاي آرايشي شهرستان مياندوآب در سال 1401 بودند، كه به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. براي گردآوري داده‌ها از پرسشنامه اعتياد به آرايش اسميت و همكاران ، مقياس اختلال بدشكلي بدن ربيعي و همكاران، مقياس عزت نفس جنسي زينا و اسچوارز و مقياس هوش بدني اندرسون استفاده شد. داده‌ها با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و آزمون سوبل و بوت استراپ در بستر نرم افزار آماري SPSS (نسخه 21) و AMOS مورد تحليل قرار گرفتند. يافته ها: اثر مستقيم هوش بدني (0.44-)، عزت نفس جنسي (0.36-) و اختلال بدشكلي بدن (0.45) در برآورد اعتياد به آرايش معني‌دار به دست آمد. اثر غيرمستقيم اختلال بدشكلي بدن (3.14=t-value) و عزت نفس جنسي (2.81-=t-value) با نقش واسطه‌اي هوش بدني بر ميزان اعتياد به آرايش معني‌دار مشاهده شد كه در مجموع 41 درصد از واريانس اعتياد به آرايش از طريق متغيرهاي مدل تبيين شدند. با توجه به نقش متغيرهاي مطالعه در تبيين مدل ساختاري اعتياد به آرايش، به نظر مي‌رسد با تقويت عزت نفس جنسي و هوش بدني و با كاهش علايم اختلال بدشكلي مي‌توان اعتياد زنان را نسبت به آرايش بهبود داد.