بررسي كارايي مدل هاي الگوريتم جنگل تصادفي (RTC)، حداكثر احتمال (MLC) و ماشين بردار پشتيباني (SVM) در تشخيص تغييرات پهنه آبي درياچه نئور و تاثير اين تغييرات در دماي سطح زمين با استفاده از مدل LST در بازه زماني 2002 تا 2022

تغييرات پوشش و كاربري زمين در اثر فعاليت هاي انساني تاثيرات نامطلوبي بر محيط زيست بر جاي گذاشته است. مناطق شرقي استان اردبيل نمونه بارز اين پديده به شمار مي آيد. هدف از اين تحقيق تجزيه و تحليل تغييرات مكاني و زماني در پوشش و كاربري زمين و اثرات آن بر دماي سطح زمين در درياچه نئور مي باشد. براي برآورد كاربري و پوشش زمين از مدل هاي جنگل تصادفي (RTC)، مدل حداكثر احتمال (MLC) و ماشين بردار پشتيباني(SVM) استفاده شده و كارايي هر كدام توسط ضريب كاپا برآورد گرديده و مشاهده شد كه مدل SVM از بيشترين ميزان ضريب كاپا ( 0.87) برخوردار است.  براي استخراج شاخص LST نيز از باندهاي 6 لندست 5 و 10 لندست 8 بهره گرفته شده و مشاهده شد كه بخش غربي درياچه با افزايش دماي سطح زمين مواجه گرديده است. در طول دوره زماني 2002، 2013 و 2022 تغييرات قابل توجهي در پهنه آبي درياچه نئور و پوشش هاي گياهي مجاور آن مشاهده شد. زمين هاي باير بيشترين وسعت را در تمام دوره هاي مورد مطالعه داشته است. پوشش گياهي بر اساس مدل SVM حدود 1.04 كيلومتر مربع افزايش يافته است. مساحت سطح درياچه بر اساس مدل MLC در سال 2002 معادل 3.19 كيلومتر مربع برآورد گرديد. مساحت پهنه آبي در مدل MLC در بازه زماني 2002 تا 2022 حدود 1.56 كيلومتر مربع كاهش يافته و اين ميزان كاهش براي مدل هاي RTC و SVM به ترتيب معادل 0.67 و 0.69 كيلومتر مربع مي باشد.