شناسايي و اولويت‌بندي عوامل شكست اجراي خط‌مشي‌هاي سازمان راهداري و حمل‌ونقل جاده‌اي بر اساس تكنيك واكاوي حالات نقص و اثرات آن

تدوين و اجراي خط‌مشي سازمان راهداري از ضروريات حركت سازمان به سمت كاهش حوادث ناشي از تصادفات و مشكلات تردد است. خط‌مشي يعني مسيرها، سياست‌ها و تصميم‌ها منظور از اجراي خط‌مشي، فعاليت‌هايي است كه به طور مستقيم آن را به انجام مي‌رساند. عوامل متعددي منجر به شكست اجراي خط‌مشي‌هاي سازمان راهداري مي‌شود كه پژوهش حاضر به شناسايي و رتبه‌بندي اين عوامل مي‌پردازد. اين پژوهش  كاربردي  و از حيث راهبرد، پيمايشي است. جامعه  تحقيق را 12 نفر از مديران سازمان راهداري و حمل‌ونقل جاده‌اي كشور  تشكيل داده‌اند كه از طريق نمونه‌گيري غيرتصادفي و  هدفمند انتخاب شده‌اند. ابزار گردآوري داده‌ها، مصاحبه و پرسش‌نامه  است و جهت تحليل داده‌ها از تكنيك FMEA و رويكرد تلفيقي AHP و TOPSIS فازي استفاده شده است. بر اساس يافته‌ها عوامل مؤثر در شكست اجراي خط‌مشي‌هاي سازمان راهداري و حمل‌ونقل جاده‌اي كشور  عبارتند از: عدم وجود مهارت و تخصص مديران و كاركنان در اجراي خط‌مشي‌ها و نگرش ناصحيح مجريان به خط‌مشي‌ها. باتوجه‌به يافته‌هاي تحقيق لازم است كه سازمان بيش‌ازپيش به تخصصي كردن و شايسته‌سالاري در انتخاب مديران و مجريان خط‌مشي و آموزش و توانمندسازي مجريان براي اجراي مؤثر و بهينه خط‌مشي‌ها در سازمان توجه نمايد.