توسعه پايدار ايستگاه راه آهن تهران با رويكرد توسعه حمل و نقل محور

هدف از اين پژوهش بررسي ارتباط بين توسعه ايستگاه راه آهن تهران با رويكرد توسعه حمل و نقل محور به عنوان رويكردي نوين در توسعه شهري و اهداف توسعه اقتصادي است. اين تحقيق يك پژوهش كاربردي از جنس تحقيقات توصيفي و داده‌هاي آن كمي است. جامعه آماري اين پژوهش 158 نفر بوده كه بر اساس فرمول كوكران 112 نفر از آنها به عنوان نمونه به روش تصادفي ساده انتخاب گرديدند. جهت گردآوري اطلاعات از پرسشنامه‏هاي استاندارد استفاده گرديده كه توسعه حمل و نقل محور و اهداف توسعه اقتصادي را تحت پوشش قرار داده است. جهت آزمون فرضيه‏ها از مدل‌سازي معادلات ساختاري و ضريب همبستگي رتبه اي اسپيرمن استفاده شده است. يافته‌هاي پژوهش نشان داد بين توسعه ايستگاه راه آهن تهران مبتني بر رويكرد توسعه حمل و نقل محور و افزايش اشتغال، توسعه حمل و نقل، افزايش عدالت اجتماعي و پايداري زيست‌محيطي رابطه معناداري وجود دارد. با انجام آزمون رتبه‌بندي فريدمن نيز مشخص شد از ميان اين عوامل، كاهش هزينه‏هاي حمل و نقل عمومي بالاترين رتبه را داراست. بر اساس نتايج پژوهش مي‌توان گفت كه رويكرد توسعه حمل و نقل محور مي‌تواند الگوي مناسبي براي توسعه ايستگاه راه آهن تهران محسوب شده اهداف توسعه اقتصادي آن را نيز مورد پشتيباني قرار مي‌دهد.