تاثير نوع چسب ريخته گري دوشابي بر بهبود استحكام كششي نهايي آلياژ آلومينيم A356

در اين پژوهش منحني سرمايش و تاثير آن بر نتايج آزمايش كشش در سه روش ريخته گري رايج در ماسه 2CO (CSC) ،دوشابي با چسب حل شونده در آب مطابق روش كمبل (ABL) و با چسب رايج سيليكات سديم (DWS ) مقايسه شد. بر اساس نتايج آزمايش كشش مقادير σUTSو εf در ريخته گري در نمونه هاي CSC مقدار MPa 125 و 3% داشت. با به كار گيري روش DWS اين مقادير به MPa193 و 11.5% بهبود پيدا كردن و روش ABL آنها را تا حد MPa218 و 19% ارتقا داد. بر اساس شواهد بدست آمده از متالوگرافي اندازه SDAS هاي دندريت هاي Al-α را در روش CSC برابر m80μ، در DWS برابر m40μ و در ABL برابر m20μ بودند. روش دوشابي همراه با چسب حل شونده در آب، به دليل ايجاد سرعت سرمايش ℃/s 1.2 در برابر ℃/s 0.17 در حالت DWS توانست اندازهSDAS را 50% بيش از حالت DWS بهبود دهد. اين تغيير موجب شد مقدار ε_f به اندازه 65% نسبت به ديگر روش دوشابي ارتقا يابد ولي در پارامتر σUTS تنها 13% افزايش مشاهده شد. بر اساس پژوهش هاي پيشين، نتايج بهبود يافته كششي تنها به دندريت هاي α-Al كه تحت تاير سرعت سرمايش هستند، نسبت داده مي شد. نتايج حاصل از فرايند DWS تاثير عواملي ديگر به جز دندريت ها در افزايش خواص مكانيكي (به ويژه σUTS) در آلياژ هايAl-Si را نشان مي دهد دارد و ضرورت پرداختن به بحث تأثير روش ريخته گري بر انجماد يوتكتيك را به عنوان يك خلأ پژوهشي معرفي مي كند