بررسي تطبيقي گفتمان سياست خارجي دولت روحاني و دولت احمدي‌نژاد

با فهم نظام و ساختار معنايي دولت‌ها، مي‌توان به تحليل، بررسي و حتي پيش‌بيني رفتار و سياست خارجي آنان پرداخت. در پژوهش حاضر سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران در دوره‌هاي دولت يازدهم و دوازدهم بر مبناي تحليل گفتمان اعتدال و در مقايسه‌اي با گفتمان عدالت‌محور دولت احمدي‌نژاد مورد بررسي قرار مي‌گيرد. به طور كل با به قدرت رسيدن حسن روحاني، شاهد حضور گفتماني جديد بر ساختار معنايي دولت هستيم. بر اين اساس اين پرسش مطرح مي‌شود كه تغيير گفتمان عدالت‌محور دولت احمدي‌نژاد به گفتمان اعتدال روحاني، چه تاثيري بر سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران داشته است و در پي كسب چه اهدافي است؟ يافته‌هاي پژوهش حاضر كه براي پيشبرد مباحث خويش از روش تركيبيِ توصيفي- تحليلي بهره گرفته است، حاكي از آن است كه سياست جمهوري اسلامي ايران بر اساس گفتمان اعتدال، رويكرد مبتني بر تعامل‌گرايي موثر و سازنده را در راستاي  بهبود و گسترش روابط با كشورهاي منطقه و نظام بين‌الملل موجب گرديده است و رفتار مبتني بر تعامل و تفاهم را  جايگزين رفتار مبتني بر تقابل و تهاجم كرده است.