بازپروري مناقب و آموزه‌هاي علوي در سوگ‌ سوردۀ آييني جيحون يزدي و تببين انديشه‌ ورزي شاعر از سيرت اهل ‌بيت

مفاهيم علوي در كلام شاعرانه، جامه‌اي ديگر در بر مي‌كنند به گونه‌اي كه شعر با شرع آميخته مي‌شود و عشق علوي با معرفت‌تر حاصل مي‌گردد؛ از اين رو در اين پژوهش با روش توصيفي-تحليلي و استشهادي به بررسي منقبت و آموزه‌هاي علوي در سوگ‌سردوۀ آييني جيحون‌يزدي پرداخته‌مي‌شود. يافته‌هاي پژوهش حاكي از آن است كه منقبت علوي در شعر جيحون، شيوۀ خاصي دارد به طوريكه كلام در چهارچوب انديشه و تفكري خاص براي روي‌گرداني از دنيا، حركت به وصول حق و سير به سوي كمال شكل مي‌گيرد. در حقيقت جيحون با استفاده از دو بال «خوف و رجا»، به منقبت علوي مي‌پردازد و در اين مسير، ايمان را فرزندي حاصل از ازدواج اين دو بال به حساب مي‌آورد و حقيقت انديشۀ خود را، فيض سيرت اهل‌بيت مي‌داند. مصالح كلام شاعر با منقبت علوي در جهت سعادت انسان گام برمي‌دارند و در اين مسير حدِّ اعلاي استفاده از مواهب مادي و معنوي را مي‌رسانند، اما در اين ميان باطن شريعت به زيبايي در سخن شاعر نمايان مي‌گردد و شريعت، وسيله يا پوسته‌اي براي طريقت و رسيدن به حقيقت مكتب علوي مي‌گردد. شاعر در اين مسير، ابتدا چهرۀ علوي را در درجۀ اول به صورت «طرح» در شعر پياده مي‌كند و سپس مخاطب را به فضايل علوي مي‌كشاند به طوري كه كلمات شعر ما را از وجود اهل‌بيت آگاه مي‌‌سازد و شخصيت علوي در افق واژگان پديدار مي‌شود و با خواننده رابطۀ مستقيم برقرار مي‌كند تا مخاطب به عرصۀ سيرۀ اهل‌بيت راه جويد. بسامد مناقب امام‌حسين(ع) 0.39، قمربني‌هاشم 0.15، حضرت زينب 0.14، علي‌اصغر0.7، علي‌اكبر0.6 و ساير اهل‌بيت و شهداء 0.19 مي‌باشد.