مقايسه شاخص‌هاي آمادگي جسماني-زيست حركتي مرتبط با تندرستي و تركيب بدن در كارمندان با رده هاي سني متفاوت

اهداف: بررسي شاخص‌هاي آمادگي جسماني- زيست حركتي و تركيب بدن در كارگران جهت جلوگيري از كاهش عملكرد از اهميت بالايي برخوردار است. لذا اين مطالعه با هدف بررسي اين گونه شاخص‌هاي آمادگي جسماني - زيست حركتي مرتبط با تندرستي و تركيب بدن در گروه‌هاي سني مختلف كاركنان شركت ايزوگام شرق انجام شد. روش ‌‌‌كار: در اين تحقيق توصيفي-تحليلي، ۱۵۰ كارگر از ۱۵۰ مركز فروش در شهرستان مشهد به روش نمونه گيري طبقه اي-تصادفي انتخاب شدند و در سه گروه سني: بين ۲۵ تا ۳۴ سال، بين ۳۵ تا ۴۴ سال و  بين ۴۵ تا ۵۴ سال قرار گرفتند. براي مقايسه ميانگين‌هاي بين گروهي در گروه هاي سني متفاوت از روش آماري تحليل واريانس دوطرفه (ANCOVA) و آزمون تعقيبي بونفروني استفاده شد. يافته‌ها: تفاوت معني داري در شاخص هاي تركيب بدن يعني وزن بين گروه هاي سني ۳۴-۲۵ سال با ۴۴-۳۵ سال (۰/۰۰۸=P) و ۴۴-۳۵ سال با ۵۴-۴۵ سال (۰/۰۰۱=P)، شاخص توده بدني بين گروه هاي سني ۳۴-۲۵ سال با ۵۴-۴۵ سال (۰/۰۰۱=P) و ۴۴-۳۵ سال با ۵۴-۴۵ سال (۰/۰۰۱=P)، درصد چربي بدن بين گروه سني ۳۴-۲۵ سال با ۵۴-۴۵ سال (۰/۰۰۶=P)، حداكثر مصرف اكسيژن بين گروه سني ۲۵-۳۴ سال با ۳۵-۴۴ سال (۰/۰۰۱=P)، ۲۵-۳۴ سال با ۴۵-۵۴ سال (۰/۰۰۱=P)، و ۳۵-۴۴ سال با ۴۵-۵۴ سال (۰/۰۰۱=P)، مشاهده شد. علاوه بر اين، تفاوت معني‌داري در تمام شاخص‌هاي آمادگي جسماني و مرتبط با سلامت، چابكي، قدرت انفجاري، انعطاف‌پذيري، استقامت عضلات شكم و استقامت عضلات كمربند شانه، بين گروه‌هاي سني ۲۵-۳۴ سال با ۳۵-۴۴ سال (۰/۰۰۱=P)، ۲۵-۳۴ سال با ۴۵-۵۴ سال (۰/۰۰۱=P)، و ۳۵-۴۴ سال با ۴۵-۵۴ سال (۰/۰۰۱=P)، مشاهده شد. نتيجه‌گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد كه سطح آمادگي جسماني كاركنان با افزايش سن كاهش مي يابد. بنابراين پيشنهاد مي شود مديران ارشد سازمان ها زمينه و انگيزه لازم را براي انجام فعاليت بدني منظم براي كاركنان فراهم آورند.