سنجش نقش ميانجي توانمندسازي روان‌شناختي در تأثير رهبري تحول‌‌گرا بر رضايت شغلي كاركنان

اهداف: يكي از شيوه‌هاي مناسب براي حفظ و ارتقاي منابع انساني، بهبود رضايت شغلي كاركنان است. از طرف ديگر، استفاده از مديران با سبك رهبري تحول‌گرا يكي از عوامل مهم ارتقاي رضايت شغلي است. هدف از تحقيق حاضر بررسي تأثير رهبري تحول‌گرا بر رضايت شغلي كاركنان، با توجه به نقش ميانجي توانمندسازي روان‌شناختي است. روش ‌‌‌كار: جامعه‌ي آماري اين تحقيق كاركنان ستاد مركزي سازمان تأمين اجتماعي تهران به تعداد ۱۵۰۰ نفر بود. حجم نمونه با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي و با استفاده از فرمول كوكران، ۳۰۶ نفر محاسبه شد. ابزارگردآوري اطلاعات پرسش‌نامه‌ي استاندارد رهبري تحول‌گراي باس و آوليو، پرسش‌نامه‌ي رضايت شغلي مينه‌سوتا و پرسش‌نامه‌ي توانمندسازي روان‌شناختي اسپريتزر بود. روايي پرسش‌نامه‌ها با روايي صوري و محتوايي و پايايي با ضريب آلفاي كرونباخ سنجيده شد كه مقدار آن براي پرسش‌نامه‌ي رهبري تحول‌‌گرا ۰/۷۹، براي پرسش‌نامه‌ي توانمندسازي ۰/۸۳ و براي پرسش‌نامه‌ي رضايت شغلي ۰/۸۲ محاسبه شد. تجزيه‌وتحليل داده‌هاي پژوهش از طريق تحليل مسير و مدل معادلات ساختاري با استفاده از نرم‌افزار اسمارت پي‌ال‌اس انجام شد. يافته‌ها: بر اساس يافته‌ها، تمام فرضيه‌هاي تحقيق تأييد شد. نتايج به‌دست‌آمده از آزمون سوبل نشان مي‌دهد كه اثر غيرمستقيم سبك رهبري تحول‌گرا بر رضايت شغلي به‌واسطه‌ي توانمندسازي كاركنان برابر ۰/۵۵۶ شده است. مقدار مثبت بتا (۰/۵۵۶) نشان از مثبت بودن شدت اثر دارد. نتيجه‌گيري: نتايج پژوهش نشان مي‌دهد كه ايفاي نقش رهبري تحول‌گرا توسط مديران سازمان، از طريق ايجاد گونه‌اي از شرايط كاري كه فراهم‌كننده‌ي توانمندسازي كاركنان باشد، بر احساس رضايت از شغل و بهبود آن مؤثر خواهد بود.