شيوع اختلالات اسكلتي‌عضلاني و ارتباط آن با توانايي انجام كار در كاركنان شاغل در اتاق عمل بيمارستان‌هاي دولتي همدان

اهداف: اختلالات اسكلتي‌عضلاني مشكلي شايع در اغلب محيط‌هاي كاري و توانايي انجام كار عاملي مؤثر بر عملكرد و بهره‌وري كاركنان است. در مطالعه‌ي حاضر، وضعيت اين دو مؤلفه و ارتباط آن‌ها با هم در كاركنان شاغل در اتاق عمل بررسي شده است.روش ‌‌‌كار: مطالعه‌ي مقطعي حاضر در زمستان سال ۱۴۰۱ انجام شد. در اين پژوهش، تعداد ۹۶ نفر از كاركنان شاغل در اتاق عمل بيمارستان‌هاي دولتي شهر همدان، به‌صورت سرشماري و با در نظر گرفتن معيارهاي ورود بررسي شدند. داده‌ها از طريق پرسش‌نامه‌ي استاندارد نورديك و پرسش‌نامه‌ي شاخص توانايي انجام كار جمع‌آوري شد و با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه‌ي ۲۴ در دو سطح آمار توصيفي (فراواني، ميانگين، انحراف معيار) و استنباطي (T-Test) تجزيه‌وتحليل شد.يافته‌ها: در اين مطالعه، ۴ نفر (۴/۲ درصد) از شركت‌كنندگان داراي يك ناراحتي اسكلتي‌عضلاني و ۹۱ نفر از پرسنل (۹۵/۸ درصد) داراي بيش از يك ناراحتي در سيستم اسكلتي‌عضلاني بودند. ميانگين شاخص توانايي انجام كار 42/3±04/91 بود. نتايج آزمون تي مستقل نشان داد كه شاخص توانايي انجام كار در بين افراد داراي درد در اندام‌هاي گردن (۰/۰۰۳=P-value)، شانه‌ها (۰/۰۰۱=P-value)، آرنج‌ها (۰/۰۳۸=P-value)، كمر (۰/۰۱۱=P-value)، زانو‌ها (۰/۰۰۱=P-value) و پاها (۰/۰۰۲=P-value) نسبت به افراد فاقد درد در اين اندام‌ها كمتر بود.نتيجه‌گيري: با توجه به شيوع بالاي اختلالات اسكلتي‌عضلاني و ارتباط معنادار بين اين اختلالات و توانايي انجام كار، ضروري است مداخلاتي به‌منظوركاهش اين اختلالات و به‌تبع آن، افزايش توانمندي كاركنان طراحي و اجرا شد.