بررسي وضعيت ارگونومي كارگران واحد بار در يكي از فرودگاه‌هاي ايران

اهداف: كارگران قسمت بار در فرودگاه اهواز به‌دليل جابه‌جايي چمدان‌هاي مسافري در معرض اختلالات اسكلتي‌عضلاني قرار دارند. به همين دليل، حمل بار توسط آن‌ها و پوسچرهاي آنان هنگام حمل بار در اين پژوهش بررسي شد.روش ‌‌‌كار: اين مطالعه‌ي توصيفي‌تحليلي به روش سرشماري، درباره‌ي ۲۱ نفر از كارگران واحد بار در فرودگاه اهواز انجام شد. براي ارزيابي وضعيت ارگونومي حمل دستي بار از روش‌هاي آناليز وظيفه (HTA)، ارزيابي پوسچر (QEC) و ارزيابي حمل دستي بار به روش MAC استفاده شد. ابزار مورد استفاده شامل مشاهده، عكس‌برداري و پرسش‌نامه‌ي CMQD بود. براي محاسبات آماري ازSPSS۱۶   و براي بررسي متغيرها از ضريب هم‌بستگي اسپيرمن استفاده شد.يافته‌ها: هر كارگر در فرودگاه اهواز به‌طور متوسط، ۴۰۰ چمدان را در هر شيفت كاري جابه‌جا مي‌كند. با استفاده از ضريب هم‌بستگي اسپيرمن، بين اختلالات اسكلتي‌عضلاني و متغيرهاي سابقه، قد و BMI به‌ترتيب، ارتباط معناداري به ميزان ۰/۰۰۲، ۰/۰۰۵ و ۰/۰۰۳ يافت شد و با استفاده از روش QEC، پوسچرهاي نامطلوب‌تر با امتياز عددي بين ۵۰ تا ۷۰ مربوط به وضعيت ايستاده در ايستگاه غلتك و پوسچر بدني نشسته در انبار هواپيما بود و ناراحتي‌هاي مربوط به اندام‌هاي شانه، بازو و كمر به‌ترتيب، با فراواني  ۶۱/۶ درصد، ۶۵ درصد و ۶۲ درصد پس از بررسي پرسش‌نامه‌ي CMQD، به دست آمد.نتيجه‌گيري: نتايج حاصل از روش‌هاي MAC و QEC در حمل و بلند كردن بار به‌صورت مشابه، در نياز به ضرورت تغيير در آينده‌اي نزديك در روند جابه‌جايي چمدان‌ها، با هم توافق نظر داشتند. همچنين، كاهش ساعت كاري و تطابق افراد با وظايف موجود مي‌تواند در كاهش شيوع اختلالات اسكلتي‌عضلاني تأثيرگذار باشد.