اثر خوراك آلوده به سطوح مختلف آفلاتوكسين ب1 و زيرالنون بر عملكرد رشد و آسيب شناسي بافت روده و آبشش ماهي قرمز (Carassius auratus)

در اين مطالعه اثر آفلاتوكسين B1 (AFB1) و زيرالنون (ZEA) خوراك روي ماهي قرمز، Carassius auratus، مورد بررسي قرار گرفت. در مجموع تعداد 540 قطعه ماهي قرمز انگشت‌قد با ميانگين وزني 0/12±6/25 گرم به‌صورت تصادفي در قالب 9 تيمار آزمايشي با 3 تكرار با جيره هاي غذايي آزمايشي شامل سه سطح AFB1 (0، 50 و 100ppb) و سه سطح  ZEA (0، 500 و 1000ppb) به مدت 60 روز مورد آزمايش قرار گرفتند. شاخص هاي رشد و تغذيه و همچنين آسيب هاي بافتي وارد بر آبشش و روده مورد بررسي قرار گرفت. نتايج نشان داد كه آلودگي خوراك با AFB1 و ZEA باعث كاهش عملكرد رشد و شاخص‌هاي تغذيه‌اي گروه‌هاي آزمايشي شد؛ بيشترين و كمترين ميزان ضريب رشد حرارتي (TGC)، وزن نهايي بدن (FBW)، افزايش وزن بدن (WG) و ضريب رشد روزانه (DGC) به‌ترتيب متعلق به گروه كنترل و AFB50ZEA1000 بود (0/05 P). اگرچه شاخص‌هاي تغذيه اي، از جمله نسبت بازدة پروتئين (PER)، ارزش پروتئين توليدي (PPV) و بازدة چربي (LER) در بين گروه‌هاي آزمايشي مختلف تفاوت معني داري نداشتند (0/05 P)، اما ماهي‌هاي تغذيه شده با خوراك حاوي 500ppb  ZEA كمترين مقدار LPV را داشتند (0/05 P). همچنين بيشترين ميزان التهاب بافت روده (0/75±4/0) و نكروز (0/75±4/0) در گروه AFB100 ZEA500 مشاهده شد (0/05 P). همچنين، استفادة همزمان از AFB1 و ZEA در جيرة غذايي شدت آسيب‌هاي بافتي شامل اتصال رشته هاي آبششي، هايپرپلازي، احتقان و خونريزي را تقريباً در تمامي تيمارهاي حاوي AFB1 و ZEA افزايش داد (0/05 P). بنابراين، خوراك حاوي AFB1 و ZEA مي تواند سبب كاهش شاخص‌هاي عملكرد رشد ماهي حتي در غلظت‌هايي كمتر از سطوح امن توصيه شده براي آبزيان گردد. به‌عبارتي بايد در مورد آستانة ايمن مايكوتوكسين ها در خوراك از نظر سلامتي و عملكرد ماهي تجديد نظر شود.