تأثير تغييرات دماي آب بر تكامل جنيني ماهي قزل آلاي رنگين كمان (Oncorhynchus mykiss) و بررسي ميزان تفريخ، بقاي لارو و شاخص‌هاي رشد بچه‌ماهي

دما نقش مهمي را در انجام فرآيندهاي فيزيولوژيك جانداران دارد. در آبزيان، نقش دما در فرآيند تكامل جنيني اثبات شده است و بررسي و شناخت اين تغييرات در توليد لارو و بچه ماهي با كيفيت داراي اهميت زيادي از بعد توليد اقتصاد ي دارد. در اين پژوهش اثر تغييرات دماي آب بر ميزان تخم‌گشايي و بقاي لارو‌هاي قزل‌آلاي رنگين‌كمان مورد بررسي قرار گرفت. تيمار هاي آزمايش شامل تيمارهاي دمايي 10 (تيمار شاهد)، 12 (تيمار 1) و 14 (تيمار 2) درجه سانتي‌گراد با سه تكرار بودند. ميانگين درصد تفريخ در تيمارهاي 1 (0/78±84/71) و تيمار 2 (1/07±84/71) به‌طور معني‌داري بيشتر از تيمار شاهد (0/97±82/90) بود (0/05 P). در صورتي كه تفاوت معني‌داري بين تيمار 1 و 2 مشاهده نشد (0/05 P). ميانگين درصد بقاي لارو در تيمارهاي آزمايش، افزايش معني‌داري را در تيمار 1 (0/78±88/24) و 2 (1/57±91/10) در مقايسه با تيمار شاهد (1/09±80/30) نشان داد. همچنين در تيمار 2 اين ميزان به‌صورت معني‌داري بيشتر از تيمار 1 بود (0/05 P). در مراحل بعدي رشد، در اين آزمايش مشخص شد كه ميزان بقاي بچه ماهيان قزل‌آلا با افزايش دما در مقايسه با شاهد كاهش مي يابد، به‌طوري كه كمترين ميزان بقا در تيمار 14 درجة سانتي‌گراد مشاهده شد، بنابراين، مي توان نتيجه گيري كرد كه با افزايش دما ميزان سوخت و ساز ماهيان افزايش مي‌يابد و در دماي 12 درجة سانتي‌گراد شرايط ماندگاري بچه ماهيان بهتر است.