بررسي روند تغييرات صيد و الگوي رشد تاس ماهي ايراني (Acipenser persicus Borodin, 1897) در سه دهه از زيست اين گونه در آب هاي حوضه‌ جنوبي درياي خزر

مطالعه‌ حاضر با هدف بررسي تنوع پذيري الگوي رشد و فراواني تاس ماهي ايراني (Acipenser persicus) براساس داده هاي صيد در آب هاي حوضه‌ جنوبي درياي خزر طي يك دوره‌ 27 ساله  (1397–1370) انجام. در اين پژوهش، 72704 قطعه تاس ماهي ايراني به تفكيك جنسيت (نر، ماده و جمعيت)، زمان (سال) و مكان (آب هاي سواحل استان هاي گيلان، مازندران و گلستان) مورد بررسي قرار گرفت. بيشترين ميزان صيد اين گونه در سال 1370 (6038 قطعه) و كمترين ميزان صيد آن نيز در سال 1397 (292 قطعه) ثبت شد. استان گلستان بيشترين تعداد صيد (30851 قطعه) و استان گيلان كمترين مقدار صيد (11129 قطعه) را داشت. بيشينه‌ طول چنگالي اين گونه در سال 1385 با 240 سانتي متر ثبت گرديد. نتايج نشان داد بيشترين ميانگين طول چنگالي در سال 1386 و 1389 با 151 سانتي متر و بيشترين ميانگين وزن كل در سال 1372، 1373، 1375، 1376 و 1386 با 26000 گرم مشاهده شد. همچنين كمترين ميانگين طول چنگالي در سال 1397 با 139 سانتي متر و كمترين ميانگين وزن كل در سال هاي 1389 و 1391 با 600 گرم به دست آمد. دامنه‌ طولي 148-136 و 160-148 سانتي متر در جنس نر و ماده به ترتيب بيشترين فراواني طولي را به‌خود اختصاص دادند. جنس ماده بيشترين و كمترين ميزان صيد را به ترتيب در سال 1370 و 1397 و جنس نر بيشترين و كمترين ميزان صيد را در سال 1370 و سال 1393 به‌خود اختصاص دادند. جمعيت جنس ماده نسبت به جنس نر تا سال 1391 بيشتر بود و بعد از آن، اين نسبت معكوس شد. ضريب آلومتري رشد  bدر اين سال ها بين 1/03 تا 3/49 متغيير بود، الگوي رشد غالباً در دهه‌ 70 آلومتريك مثبت و در دهه‌ 80 ايزومتريك و آلومتريك منفي و در دهه‌ 90 آلومتريك منفي بود. ضريب وضعيت براي اين گونه نيز در طي اين سال ها بين 0/61 الي 0/8 متغيير بود و ميانگين ضريب وضعيت براي جمعيت كل 0/72 بود. به طور كلي در يك دوره‌ 27 ساله ميزان صيد تاس ماهي ايراني در سواحل جنوبي درياي خزر كاهش بيش از 95 درصدي داشت.