اثرات نانوپلاستيك پلي استايرن بر شاخص هاي بافت شناسي كبد و شاخص‌هاي رشد و بقاء ماهي قزل آلاي رنگين‌كمان (Oncorhynchus mykiss)

علي رغم توسعة استفاده از نانوپلاستيك پلي استايرن در حوزه‌هاي مختلف نانوفناوري، محيط‌زيست و صنايع و با وجود احتمال راهيابي آن ها به بوم سازگان هاي آبي، اطلاعات موجود در ارتباط با نانوبوم سم شناسي آن در آبزيان هنوز بسيار محدود است. در تحقيق حاضر، به منظور سميت سنجي، نانوپلاستيك پلي استايرن NPsPS از راه جيرة غذايي، در چهار تيمار با غلظت هاي 0 (شاهد)، 1/1، 10 و 100 ميلي گرم در هر كيلو غذا، به بدن بچه ماهيان قزل آلاي رنگين‌كمان (Oncorhynchus mykiss)، در يك تيمار مزمن 28 روزه و پس از گذشت يك هفته دورة سازگاري، در سه تكرار (در هر تكرار از هر غلظت، 15 عدد بچه ماهي)، منتقل شد. نمونه گيري از ماهيان بسته به آزمون هدف، 24 ساعت پس از قطع غذا صورت پذيرفت. نتايج نشان دادند كه در بالاترين غلظت تغذيه با نانوپلاستيك پلي استايرن، نرخ بقا (SR) كاهش معني داري نسبت به ساير تيمارها داشت (0/05 P) ولي ساير شاخص هاي رشد تفاوت آماري معني داري نشان ندادند (0/05 P). از منظر آسيب شناسي بافتي نانوپلاستيك پلي استايرن در بافت كبد در تيمار 3 و 4، ماهيان قزل آلاي رنگين‌كمان جراحاتي نظير، واكوئولاسيون، نكروز، اتساع سينوزوئيدي و هسته پيكنوتيك مشاهده گرديد. براساس نتايج به‌دست آمده، اثرات منفي رهايش نانوپلاستيك پلي استايرن بر سلامت و ايمني در سطح سلولي در بافت شناسي كبد در نمونة آبزي مورد مطالعه مشاهده شد. به صورت كلي اين مطالعه نشان داد، ورود ذرات نانوپلاستيك از طريق لوله گوارش باعث تغيير در پارامتر هاي بافت‌شناسي كبد مي شود. با اين وجود مطالعات جامع تري در اين زمينه مورد نياز است.