انسان ‎شناسي ديني و جايگاه آن در دانش انسان ‎شناسي

امروزه «انسان ‎شناسي» واژه‎اي بسيار پربسامد و با معاني متعدد در متون علوم اجتماعي−انساني بوده و با تركيب با كلمات ديگر، عبارات متنوع و پردامنه‎اي را مي‎سازد كه گاه با يكديگر اشتراك لفظي، تدال معنايي يا همپوشاني مصداقي دارند. مثلاً، آنچه در فارسي براي عبارت religious anthropology معادل گرفته مي‎شود، معمولاً مشتركي لفظي براي دو مفهوم متمايز انسان‎شناسيِ ديني و انسان‎شناسيِ دين است. دراين مقاله، نخست علت اين دست تداخلات مفهومي آشكار و سپس به كمك روش طبقه‎بندي منطقي، اقسام «انسان‎شناسي ديني» معرفي و جايگاه هريك از آنها در دانش انسان‎شناسي مشخص مي‎شود. البته براي اين منظور ابتدا بايد شاخه‎هاي متنوع درخت دانش انسان‎شناسي در يك انگاره منطقي ترسيم شود. br / اين تحقيق از نوع توسعه‎اي−كاربردي و روش آن توصيفي−تحليلي است. داده‎ها به كمك روش كتابخانه‎اي گردآوري و به روش تحليل محتواي كيفي از نوع مقوله‎بندي، تجزيه‎وتحليل و سرانجام در يك انگاره منطقي با معيار روش‎شناختي طبقه‎بندي شده‎اند. برمبناي نتايج اين پژوهش، انسان‎شناسي ديني به هر چهار روش فلسفي، عرفاني، علمي و نقلي و البته با كاربردها و دامنه‎هاي متفاوت دسترس‎پذير است.