تأثير برنامه آموزشي بر مبناي مراحل تغيير بر ميزان اضطراب بيماري كوويد 19 در كاركنان مراكز خدمات جامع سلامت شهرستان گناباد

مقدمه: با توجه به اين كه كاركنان مراقبت‌هاي بهداشتي- درماني در خط اول مبارزه با بيماري كوويد 19 مي‌باشند، اولين كساني هستند كه در معرض آلودگي به اين ويروس قرار مي‌گيرند و به دنبال آن، اضطراب ناشي از آن را به ميزان بيشتري تجربه مي‌كنند. پژوهش حاضر با هدف تعيين ميزان اضطراب ناشي از كوويد 19 و بررسي تأثير برنامه آموزشي مبتني بر مراحل تغيير بر ميزان اضطراب ناشي از اين بيماري در كاركنان مراكز خدمات جامع سلامت شهرستان گناباد انجام شد. روش‌ها: اين مطالعه از نوع كارآزمايي در عرصه بود و جامعه مورد بررسي را كاركنان مراكز خدمات جامع سلامت شهرستان گناباد در سال 1400 تشكيل داد. بدين ترتيب، افراد داراي اضطراب متوسط به بالا، با استفاده از مقياس اضطراب كرونا ويروس (Coronavirus anxiety scale يا CAS) شناسايي شدند و جهت انجام مداخلات به صورت تصادفي در گروه مداخله و شاهد قرار گرفتند. برنامه آموزشي طراحي شده براي گروه مداخله به مدت يك ماه طي شش جلسه از طريق برنامه اسكاي‌روم (Skyroom) به صورت مجازي اجرا گرديد. جهت آزمون، معادلات برآورد تعميم يافته (Generalized estimating equations يا GEE) مورد استفاده قرار گرفت. يافته‌ها: نتايج مدل GEE نشان داد كه پس از مداخله، به ازاي هر يك واحد افزايش در زمان، ميانگين نمره پيش تفكر در گروه مداخله 954/2 واحد، نمره تفكر 091/3 واحد، نمره آمادگي 924/2 واحد، نمره عمل 454/4 واحد و نمره نگهداري 136/3 واحد از گروه شاهد بيشتر بود. همچنين، به ازاي هر يك واحد افزايش در واحد زمان، ميانگين نمره اضطراب كل در گروه مداخله 727/6 واحد، اضطراب رواني 167/5 واحد و اضطراب جسمي 561/1 واحد از گروه شاهد كمتر بود (001/0 P). نتيجه‌گيري: نتايج تحقيق نشان داد كه برنامه آموزشي طراحي‌ شده بر مبناي مراحل تغيير، در كاهش اضطراب ناشي از كرونا مؤثر مي‌باشد. بنابراين، طراحي مداخلات آموزشي مبتني بر اين تئوري به منظور كاهش سطح اضطراب در زمان همه‌گيري بيماري‌هاي مشابه كرونا، مناسب به نظر مي‌رسد.