ارتباط بين ديسترس اخلاقي و فرسودگي شغلي در پرستاران بخش‌هاي مراقبت ويژه

زمينه و هدف: ديسترس اخلاقي يكي از معضلات عمده پرستاران در بخش مراقبتهاي ويژه است كه ممكن است به دلايل مختلفي رخ دهد.. از عواقب جدي در بلند مدت ديسترس اخلاقي،  فرسودگي شغلي است. مطالعۀ حاضر با هدف تعيين ارتباط ديسترس اخلاقي با فرسودگي شغلي پرستاران شاغل در بخش هاي مراقبت ويژه بيمارستان هاي دانشگاه علوم پزشكي زنجان در سال 1400 انجام شد.مواد و روش‌ها: اين مطالعه توصيفي تحليلي از نوع مقطعي بود. جامعه ي آماري شامل كليه پرستاران شاغل در بخش هاي مراقبت ويژه بود كه به شكل تمام شماري انتخاب شدند. 350 نفر پرسشنامه ي ديسترس اخلاقي Hamric و فرسودگي شغلي  Maslach   را تكميل كردند. داده ها با استفاده از آمار توصيفي و استنباطي و از طريق نرم افزار SPSS-23 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.يافته‌ها: ميانگين كلي ديسترس اخلاقي در پرستاران تحت مطالعه (49.79± 116.47 ) بود كه نشان دهنده سطح پايين ديسترس اخلاقي است. همچنين ميزان فرسودگي شغلي پرستاران بخش هاي مراقبت ويژه در ابعاد فرسودگي عاطفي در سطح متوسط(5.41± 31.76 )، مسخ شخصيت در سطح بالا (4.77± 13.45 )، عدم موفقيت فردي در سطح كم (5.61± 24.26 ) قرار داشت. نتايج نشان داد كه بين ديسترس اخلاقي با بعد مسخ شخصيت فرسودگي شغلي ارتباط معنادار و همبستگي مستقيم (0.18 = r ، 0.001 P)، با بعد عدم موفقيت هاي فردي فرسودگي شغلي ارتباط معنادار و همبستگي معكوس (17/-0 = r ، 0.001 P) وجود داشت.ملاحظات اخلاقي: اين مطالعه توسط كميته اخلاق تأييد شده است. ملاحظات اخلاقي نظير تكميل فرم رضايت آگاهانه، مشاركت داوطلبانه، توضيح اهداف تحقيق و اطمينان در مورد محرمانه‌بودن اطلاعات رعايت گرديد.بحث و نتيجه گيري: با توجه به ارتباط  بين ديسترس اخلاقي با فرسودگي شغلي در پرستاران بخش هاي مراقبت ويژه، ضروري است تا مسئولين مراكز درماني با تدوين راهكارهايي همچون بررسي دوره اي اين پديده و همچنين برگزاري آموزش هاي مدون در زمينه چگونگي رويارويي با ديسترس ‌هاي اخلاقي در بخش ها به منظور كاهش عوارض آن بر مراقبت از بيماران جهت پيشگيري از فرسودگي شغلي در بين پرستاران اقدام نمايند.