تعهدگريزي اخلاقي در پزشكي و پرستاري: مروري روايتي

زمينه و هدف: تعهدگريزي اخلاقي شامل سازوكارهايي شناختي است كه هنگام انجام اعمال غير اخلاقي و يا تصميم به عدم انجام اعمال اخلاقي، در ذهن فرد شكل گرفته و در بروز رفتاهاي غير اخلاقي يا عدم انجام رفتارهاي اخلاقي تأثير دارد. پژوهش حاضر به مرور روايتي تحقيقاتي مي‌پردازد كه نقش اين متغير در موقعيت‌هاي پزشكي و پرستاري را بررسي كرده‌اند.روش: از طريق پايگاه‌هاي داده Google Scholar، Pubmed و همچنين با مراجعه به قسمت جستجوي تارنماي مجلات مرتبط با اخلاق پزشكي و پرستاري، واژه كليدي Moral Disengagement در كنار Medical Ethics و Nursing Ethics جستجو شد و مقالاتي كه تا سال ۲۰۲۲ تعهدگريزي اخلاقي را در پزشكي و پرستاري بررسي كرده بودند، بازبيني شد.ملاحظات اخلاقي: نتايج پژوهش‌ها بدون سوگيري و با رعايت امانتداري در گزارش محتواي مقالات، ذكر شد.يافته‌ها: مرور مطالعات نشان داد تعهدگريزي اخلاقي در بين پزشكان و پرستاران رايج بود. تعهدگريزي اخلاقي با كاهش استدلال‌ها، رفتارها و صفات اخلاقي و افزايش رفتارهاي غير اخلاقي و غير مولد پزشكان و پرستاران همراه بود، به علاوه اين سازوكارها در محيط‌هاي درماني با استرس و احساس بي‌عدالتي بيشتر و همچنين قدرت بالاتر افزايش يافته و در شرايط مديريتي به شكل رهبري اخلاقي كاهش مي‌يافت. اين سازوكارها در پزشكان و پرستاراني با استرس، نااستواري خلق، عاطفه منفي و همچنين ميل به قدرت، بيشتر بود.نتيجه‌گيري: با توجه به قابل اصلاح‌بودن تعهدگريزي اخلاقي از طريق برخي مداخلات آموزشي، لازم است با اضافه‌كردن برخي دروس يا دوره‌هاي آموزشي به آشناسازي و كاهش سازوكارهاي تعهدگريزي اخلاقي در دوره‌هاي تحصيلي و ضمن خدمت پزشكان و پرستاران مبادرت ورزيد، به علاوه با توجه به نقش متغيرهايي چون استرس كاري، بي‌عدالتي ادراك شده و داشتن قدرت بي‌‌حد ‌و حصر، شايد بتوان با اعمال برخي اصلاحات مديريتي چون اعمال رهبري اخلاقي، متغيرهاي فوق و به تبع آن تعهدگريزي اخلاقي را كاهش داد.