مدل حكمراني منابع انساني در سازمان‌هاي دولتي: مورد مطالعه سازمان تأمين اجتماعي

زمينه و هدف: تغييرات سريع محيطي، سازمان‌ها را به اعمال تغييرات انطباقي براي بقا و رشد ملزم مي‌كند. ايجاد زمينه‌هاي انطباق كاركنان به‌منظور پاسخ‌گويي به تقاضا و الزامات محيط‌هاي ناپايدار، يكي از مشكلات اصلي سازمان‌هاي امروزي است و وجود حكمراني منابع انساني در سازمان‌ها، ضمن حفظ استقلال بخش‌ها، زمينه تعامل و همكاري بين واحدها را نيز ايجاد مي‌كند. هدف اصلي پژوهش، ارائه مدل حكمراني منابع انساني در سازمان‌هاي دولتي (سازمان تأمين اجتماعي) است. روش: اين پژوهش از نوع كيفي، تفسيري و استقرايي است كه در آن، رويكرد مطالعه تك‌موردي با روش تحليل تجانس اجرا شده است. در فرايند جست‌وجو، فقط مطالعاتي مدنظر قرار گرفتند كه به پرسش پژوهش پاسخ دهند. در نهايت، با استفاده از روش نمونه‌گيري ملاك‌محور، پژوهش‌هايي انتخاب شدند كه با پرسش يا هدف پژوهش ارتباط دارند. يافته‌ها: پس از بررسي نتايج مطالعات منتخب مرورشده، 14 مقوله فرعي در چهار قالب اصلي مديران عالي، مديران صف، متخصصان منابع انساني و كاركنان مشخص شد. اين مقوله‌ها در كنار مفاهيمي همچون ايفاي نقش يك رهبر تحول‌آفرين، خط‌مشي‌گذاري و... مدل حكمراني منابع انساني در سازمان تأمين اجتماعي را مي‌سازند. نتيجه‌گيري: با توجه به مصاحبه‌هاي انجام‌شده در دو سطح مديران و كارشناسان، مفاهيمي همچون ايفاي نقش رهبر تحول‌آفرين، ايفاي نقش فعال و برتر در كميته‌هاي منابع انساني، ايجاد توازن بين ثبات و نوآوري، توسعه بينش فردي و سازماني و ارتباطات شفاف بين واحدها تكميل‌كننده مدل نهايي هستند. همچنين، مقوله متخصصان منابع انساني، در سازمان تأمين اجتماعي، مهم‌ترين نقش را ايفا مي‌كند.