شناسايي و سطح‌بندي ريسك‌هاي منابع انساني در صنعت گردشگري با رويكرد آميخته

زمينه و هدف: صنعت گردشگري در سال‌هاي اخير رشد شايان توجهي داشته و از سنتي بودن، به‌‎سمت ساختاريافتگي، حرفه‌اي و جهاني شدن گام برداشته است. اين پژوهش با هدف شناسايي و سطح‌بندي ريسك‌هاي منابع انساني و همچنين، ترسيم روابط بين آن‌ها اجرا شده است. روش: اين پژوهش به‌لحاظ هدف، از نوع كاربردي و از نوع پژوهش‌هاي اكتشافي به‌شمار مي‌رود و از نظر روش، در دسته پژوهش‌هاي آميخته قرار مي‌گيرد. به اين منظور در بخش كيفي با استفاده از تحليل تم، ريسك‌هاي منابع انساني از پژوهش‌هاي انجام‌شده استخراج شد؛ سپس ريسك‌هاي منابع انساني شناسايي شده، در اختيار خبرگان دانشگاهي و متخصصان فعال در صنعت گردشگري قرار گرفت و با استفاده از تكنيك دلفي فازي، عوامل نهايي انتخاب و بر اساس تكنيك مدل‌سازي ساختاري تفسيري ساختارمند شد. در نهايت، اين ريسك‌ها با استفاده از تحليل MICMAC بررسي شدند. يافته‌ها: بر اساس يافته‌هاي پژوهش، ريسك‌هاي «نداشتن ساختار آموزشي مناسب»، «پايبندنبودن به قانون كار و مشكلات قوانين براي كاركنان» و «نداشتن سيستم جبران خدمات مناسب (حقوق و مزايا)»، ريسك‌هاي منابع انساني مهمي شناخته شد كه روي صنعت گردشگري تأثيرگذار است و بايستي در وهله نخست به آن‌ها توجه شود. نتيجه‌گيري: با توجه به ماهيت خدمات‌محور بودن صنعت گردشگري، منابع انساني و ريسك‌هاي مرتبط با آن، همواره دغدغه متوليان و صاحبان كسب‌وكار در اين حوزه بوده است؛ از اين رو نتايج به‌دست‌آمده، در تعيين مسير مناسب‌تر و توسعه صنعت گردشگري، به سياست‌گذاران كمك مي‌كند.