مطالعه تطبيقي طرق اثبات عنن در فقه اسلامي، قانون ايران و قانون عراق

عنن يا ناتواني جنسي در مردان، عارضه و بيماري مخفي است كه براي اثبات آن، امكان تمسك به برخي از طرق اثبات دعوا كه در فقه اسلامي و قوانين موضوعه مطرح شده است، وجود ندارد. برخي از فقهاي اماميه و اهل سنت، با اين دليل كه بيماري عنن، تنها از سوي خود شخص، قابل‌تشخيص مي‌باشد، قائل به مسموع نبودن دلايلي نظير شهادت براي اثبات عنن، بوده و حتي راه‌هايي نظير گواهي پزشكي قانوني كه از طريق آزمايش‌هاي دقيق به تشخيص بيماري مذكور مي‌پردازد، را قابل‌پذيرش نمي‌دانند؛ اما در مقابل گروه ديگري از فقهاي اسلامي، شهادت شهود و اقامه‌ي بيّنه در اثبات عنن را مسموع دانسته و معتقدند كه چنانچه شهادت شهود از طريق اهل خبره و قرائن و اماراتي باشد كه منجر به علم قطعي به ناتواني جنسي شخص گردد، مي‌تواند مستند رأي قاضي براي اثبات عنن قرار گيرد. در حقوق ايران با توجه به مسكوت بودن قانون در خصوص راه‌هاي اثبات عنن، رويه دادگاه‌ها بدين نحو است كه جهت تشخيص بيماري مذكور، شخص را به پزشكي قانوني ارجاع داده و نظر كارشناس و گواهي پزشكي قانوني را مبناي حكم قرار مي‌دهند، هر چند مي‌توان مطابق ادله‌ ديگري نظير اقرار و شهادت كه در اثبات دعاوي حقوقي كاربرد دارند به اثبات عنين بودن شخص پرداخت. در قانون عراق نيز تنها راه اثبات ناتواني جنسي زوج و ابتلاي او به بيماري عنن، نظر كميسيون پزشكي قانوني در نظر گرفته شده است.