انگشت‌نگاري رسوب با استفاده از رويكرد كاهش عدم‌قطعيت و پالايش چندمرحله‌اي ردياب‌ها در حوزه آبخيز ايده‌لو در استان زنجان

در مطالعات اوليه‌ منشايابي رسوبات، بهينه‌سازي تركيب ردياب‌هاي انگشت‌نگار مورد توجه قرار نگرفته است. به‌همين دليل تركيب‌هاي انگشت‌نگاري متفاوت، منجر به تخمين‌هايي متفاوت از سهم منابع مختلف در توليد رسوب در يك منطقه‌ مورد مطالعه خواهد شد. بر همين اساس در اين پژوهش با استفاده از رويكرد پالايش چندمرحله‌ايِ ردياب‌ها و كاهش عدم‌قطعيت به تعيين تركيب بهينه‌ انگشت‌نگار در حوزه آبخيز ايده‌لو در استان زنجان پرداخته شد. از اين‌رو پايداري غلظت ردياب‌ها و توانايي آن‌ها در تفكيك منابع با استفاده از نسبت‌هاي تغييرپذيري، آزمون پايداري و آزمون دامنه بررسي و در نهايت تركيب انگشت‌نگارِ پايدار به‌عنوان تركيب بهينه مشخص شد به‌طوري كه متفاوت با تركيب انگشت‌نگار حاصل از روش‌هاي مرسوم قبلي در مطالعه‌ مشابه در حوزه‌ي آبخيز ايده‌لو بود. هم‌چنين سهم نسبي منابع سنگ‌شناسي در توليد رسوب با استفاده از رويكرد پالايش چندمرحله‌اي ردياب‌ها، 49، 32 و 19 درصد به‌ترتيب براي واحدهاي سنگ‌شناسي رسوبات رودخانه‌اي جوان، مارن و تراس‌هاي آبرفتي قديم بود كه اين نتايج متفاوت با نتايج حاصل از مطالعه‌ مشابه به روش مرسوم قبلي به‌ترتيب با مقادير مقادير ۱۱، 85 و ۴ درصد بود. به‌طور كلي عدم مطابقت نتايج استفاده از دو رويكرد، نشان از اهميت كاربرد رويكرد كاهش عدم‌قطعيت در انگشت‌نگاري رسوب دارد.