شناسايي مناطق داراي پتانسيل آب زيرزميني با ‏استفاده از مدل‌هاي تصميم گيري چند ‏معياره، ‏AHP‏ و ‏ANP‏ (مطالعه موردي: دشت نايبند-طبس)‏

آب‌هاي زيرزميني در مناطق نيمه‌خشك و خشك و مناطقي كه دسترسي محدود به آب‌هاي سطحي ‏دارند يك منبع باارزش محسوب مي‌شود. در سال‌هاي اخير عمدتاً به دليل رشد صنعتي شدن، افزايش جمعيت و تغيير سبك زندگي و ‏الگوهاي مصرف، ‏تقاضاي جهاني آب به‌طور قابل‌توجهي ‏افزايش‌يافته است. ‏در حال حاضر، آب‌هاي زيرزميني حدود 34 درصد از كل تأمين آب سالانه جهان ‏را تشكيل مي‌دهند و يكي از منابع مهم آب شيرين هستند. جمع‌آوري آب يكي از مهم‌ترين و حياتي‌ترين بخش‌هاي اجرائي پروژه‌هاي زيربنايي و اقتصادي محسوب مي‌شود كه استحصال به آن ‏هزينه‌هاي زيادي را در پي دارد بنابراين، ارزيابي اين بخش براي ‏مديريت پايدار سيستم‌هاي آب ‏زيرزميني بسيار مهم است. در اين پژوهش از فاكتورهاي تأثيرگذار شامل شيب زمين، ژئومورفولوژي، خاك، گسل، پوشش زمين، بارندگي، عمق آب زيرزميني، ‏تراكم آبراهه و نزديكي به آب سطحي استفاده شد.‏ بعد از مشخص شدن مهم‌ترين معيارهاي مرتبط در راستاي فرآيند تصميم‌گيري، پرسش‌نامه‌اي با عنوان مقايسه زوجي معيارها جهت اخذ نظرات نخبگان و كارشناسان طراحي شد. در ادامه براي محاسبه وزن نرمال معيارهاي پتانسيل آب زيرزميني، از مدل AHP و ANP استفاده شد. در انتها نقشه نهايي در محيط Arc map10.8 ‎‏ ‏ تهيه شد. با استفاده از روش AHP و ANP منطقه ازلحاظ پتانسيل آب زيرزميني به ۵ قسمت خيلي خوب، خوب، متوسط، ضعيف و خيلي ضعيف تقسيم شد. نتايج حاصل از دو روش نشان داد كه فاكتور بارندگي مهم‌ترين فاكتور در پتانسيل‌يابي آب زيرزميني است. درنهايت براي اعتبار سنجي نقشه به‌دست‌آمده پتانسيل آب زيرزميني از اطلاعات 10 حلقه چاه، ‏‏3قنات و 3چشمه در ناحيه نايبند استفاده شد.