بررسي راهكارهاي آبشويي در سيستم‌ آبياري موضعي پسته با رويكرد استفاده پايدار از منابع آب شور (مطالعه موردي دشت قزوين)

با توسعه آبياري موضعي در مناطق خشك و نيمه‌ خشك، خاك بيشتر در معرض شورشدن قرار مي‌گيرد. تجمع شوري در خاك، طي ساليان متوالي مي‌تواند به كاهش محصول، از بين رفتن گياهان و حتي غيرقابل‌كشت شدن خاك بينجامد. در اين مطالعه روش آبشويي غرقابي و روش آبشويي قطره‌اي (نواري) در يك باغ پسته مورد مطالعه قرار گرفت. نتايج نشان داد در روش قطره‌اي نسبت به روش غرقابي، مقدار آب آبشويي بكاربرده شده در آبشويي اول 62.7 % و در كل 26.7 % كاهش يافت. در روش آبشويي غرقابي كل سطح مزرعه آبشويي مي‌شود، درحاليكه در روش قطره‌اي آب به‌طور مستقيم در مناطق تجمع املاح به‌كار مي‌رود كه باعث صرفه‌جويي مي‌شود. همچنين ضريب يكنواختي توزيع شوري در روش قطره‌اي 7 درصد و در روش غرقابي 3 درصد نسبت به قبل از آبشويي افزايش يافت. در روش قطره‌اي فقط با يك مرحله آبشويي مي‌توان بيلان جرم نمك اضافه شده در اثر آبياري را خارج نمود، درحاليكه در روش غرقابي جرم نمك آبشويي شده كمتر از جرم نمك اضافه شده است. براي آبشويي باغات با آبياري موضعي توصيه مي‌شود بيشتر آب آبشويي به مناطق تجمع املاح اعمال شود و براي بهبود اثربخشي مديريت املاح از آبشويي با نرخ كم و به‌صورت متناوب استفاده گردد.