بررسي تأثير عوامل محيطي بر توانايي سيستم كجاوه در استحصال آب

استحصال آب در محل، تنها يكي از تكنيك هاي استحصال آب باران است كه شامل طيف وسيعي از روش هاي سنتي و نوآورانه مي باشد. با اعمال مديريت صحيح و احداث مكانيزه آن، مي توان كارايي اين روش ها را را بهبود بخشيد. با الگوگيري از معماري سنتي ايران و اصلاح روش‌هاي موجود استحصال آب باران، سيستم استحصال آب كجاوه براي كشت گياه و يا تغذيه آبهاي زيرزميني به‌صورت تكرار مخروط‌هاي معكوس طراحي شده است. به منظور بررسي عوامل موثر بر سيستم كجاوه، در اين مطالعه 13 تيمار مختلف مورد بررسي قرار گرفت. نتايج نشان داد ساختاري با قطر پايه و ارتفاع مخروط خاص، كه با توجه به شرايط اقليمي و جغرافيايي منطقه تعيين مي شود، داراي بيشترين عملكرد در استحصال آب مي باشد. با توجه به شرايط اوليه متفاوت براي اين تيمارها، ساختاري با شيب ديواره 0.3 متربرمتر، قطر پايه مخروط برابر با 50 سانتي‌متر، خاك لوم، شدت بارندگي 12 سانتي‌متر در ساعت و طول مدت بارندگي 10 دقيقه، بهترين نتايج از نظر استحصال آب باران را به همراه داشت و به صورت ميانگين 14.9 درصد آب بيشتري نسبت به حالت بدون ساختار در منطقه هدف فراهم كرد.