تاثير ميدان مغناطيسي بر الگوي توزيع آب شور تحت زمان در آبياري قطره اي

اعمال ميدان مغناطيسي جهت بهبود اثر شوري بر گستردگي الگوي توزيع رطوبت در خاك كه منجر به بهبود راندمان آبياري مي شود، از موضوعاتي است كه در سال هاي اخير مورد توجه قرار گرفته و ميتواند نقش موثري در مديريت منابع آبي بخش كشاورزي به ويژه در مناطق خشك و نيمه خشكك داشته باشد. از اين رودر پژوهش حاضر تاثير اعمال ميدان مغناطيسي بر ابعاد الگوي توزيع رطوبت در خاك در شرايط كاربرد آب شور در سيستم آبياري قطره‌اي بررسي شد. بدين منظور ابتدا يك مدل فيزيكي در آزمايشگاه آبياري دانشگاه شهيد باهنر كرمان (سال 1400) ساخته شد و آزمايش‌‌ها در قالب طرح اسپليت پلات بر پايه زمان با پنج سطح ميدان مغناطيسي (9400، 7600، 5600 ، 3600 ،1500 MF= گوس در مقايسه با نمونه شاهد) و پنج سطح شوري (12، 9، 6 ، 3، 1.5 S= دسي‌زيمنس بر متر) با سه تكرار بر روي سه بافت خاك رسي شني، لومي رسي شني و شني لومي انجام شد و صفات حداكثر قطر سطح ، عمق ، قطر و عمق نظير قطر دايره عظيمه الگوي توزيع رطوبت در 10 بازه‌‌ زماني 30 دقيقه ثبت و بررسي شد. تجزيه و تحليل مقادير ثبت‌شده نشان داد كه در بازه‌‌هاي زماني نيم ساعته، اثر سه طرفه مغناطيس×‌ شوري× زمان بر صفات عمق، حداكثر قطر سطح و قطر دايره عظيمه الگوي توزيع رطوبت در هر سه بافت در سطح 1درصد معني‌‌دار شد. نتايج بدست آمده نشان داد كه شوري باعث كاهش صفات و اعمال ميدان مغناطيسي باعث تعديل اثر شوري (در سطوح پايين) و بهبود صفات در مقايسه با تيمار شاهد شد. به‌طوري‌كه بيشترين گسترش عمق الگوي توزيع رطوبت در30 دقيقه اول در بافت شني لومي (25.5 سانتيمتر) تحت تيمار MF9400S9 مشاهده شد كه نسبت به حداكثر مقدار ثبت شده در بافت رسي شني و لومي رسي شني به ترتيب 39.72 و 20 درصد افزايش داشت. همچنين حداكثر قطر سطح و قطر دايره عظيمه الگوي توزيع رطوبت در 30 دقيقه اول در بافت رسي شني (به ترتيب به مقدار 46.75 و 55.5 سانتيمتر) تحت تيمار MF9400S3 مشاهده شد كه نسبت به حداكثر مقدار مشاهده شده در بافت شني لومي و در بافت لومي رسي شني افزايش داشت.