توسعۀ تخريبي پروژۀ بين‌الحرمين شيراز

شاهچراغ شيراز به‌مثابة فضاي شهري با عملكرد مذهبي، اجتماعي، سياسي و اقتصادي در شهر سنتي شيراز تا حدود صد سال گذشته به‌عنوان هستة مركزيِ مذهبي-اجتماعي، ميعادگاه مردم با باورها و اعتقاداتشان در طول روز و هفته بود. با گسترش شهر شيراز و تحولات مرزهاي كالبدي شهر، بافت تاريخي پيرامون حرم از حدود 1330 شمسي تا كنون آماج حملة توسعه و حفاظت از طرف برنامه‌هاي مصوب مديران قرار گرفته است. پس از تخريب بخش اعظمي از بافت تاريخي شيراز به بهانة احياء، آخرين تير، طرح تخريب 57 هكتاري بافت در سال 1400 در جوار حرم مطهر سيد علاءالدين حسين بود كه با تلاش متخصصين و مردم آگاه تا كنون عملي نشده است. با توجه به عملكرد آستانه و شاهچراغ نزد عموم مردم، و تقدس حريم آن، تخريب محدودة دو حرم و اتصال آن‌ها به يكديگر با چه هدفي و به چه قيمتي، قرار است از طرف مديران شهري به‌عنوان نماينده‌هاي معتمد مردم صورت گيرد؟ فضاهاي مذهبي و حريم فضاهاي مذهبي در باور مسلمانان مكان سير در انفس و غلبة اتمسفر روحاني فضاست، حال مي‌توان با غلبة كاربري تجاري نامأنوس با بافت مذهبي و تاريخي يك مكان زيارتي را اسماً بين‌الحرمين خواند و رسماً زوار را از سير در انفس بازنمود و به سير در آفاق تشويق. در چنين فضايي به نظر نمي‌رسد مخاطب زائر باشد، بلكه سياحي است براي خريد مايحتاج و سوغات.