بررسي تطبيقي معماري دورۀ پهلوي اول و دوم از منظر نشانه‌شناسي و معناشناسي (مطالعات موردي موزۀ ايران باستان و موزۀ هنرهاي معاصر)

اين پژوهش به تحليل و بررسي لايه‌هاي تشكيل‌‌دهنده و عوامل مؤثر در ساخت بناهاي ماندگار و همچنين چگونگي ارزيابي و دسته‌‌بندي انواع نشانه‌‌ها و ديدگاه‌‌هاي نشانه‌‌شناسي و معناشناسي در جهت الگوبرداري از معماري اصيل ايراني مي‌پردازد. به اين صورت كه ابتدا با روش تحقيق تطبيقي-تحليل محتوا و رويكرد نشانه‌شناسي با مطالعات كتابخانه‌‌اي و ميداني، به بررسي سطوح مختلف نشانه‌شناسي و معناشناسي و ديدگاه نظريه‌‌پردازان در اين حوزه و سپس به بررسي تطبيقي دو نسل از معماري ايراني: موزه‌ ملي ايران‌‌ باستان و موزه‌ هنرهاي معاصر در دوره‌‌هاي پهلوي اول و دوم و بررسي شباهت‌‌ها و تفاوت‌‌هاي موجود در مؤلفه‌‌هاي بنيادين ميان اين دو بنا مي‌پردازد. در ادامه با كدگذاري و دسته‌‌بندي اوليه، ضمن تحليل مفاهيم در سه سطح اول، دوم و سوم  معاني صريح، معاني ضمني و معاني نمادين استخراج مي‌شوند. يافته‌‌هاي تحقيق نشان دادند كه موزه‌‌ها از لايه‌‌هاي مختلفي كه در وحدت و يكپارچگي با يكديگر قراردارند تشكيل شده و معاني و مفاهيم را از طريق پنج لايه با عناوين لايه‌ ساخت، محيطي، دسترسي‌‌ها، كالبدي-عملكردي و منظر به مخاطب منتقل مي‌‌سازند. نتايج نشان داد كه خوانش معماري موزه‌‌ها، از اهميت قائل شدن و توجه به لايه‌‌هاي شاكله‌ آن و معناسازي طرح بر طبق لايه‌‌هاي آن حاصل مي‌‌شود و طراحان موزه‌‌هاي موردبررسي در تلاش بوده‌‌اند كه با عنايت و اهميت به سطوح و لايه‌‌هاي تشكيل دهنده‌ موزه‌‌ها، در عين توجه به جنبه‌‌هاي كاركردي مطلوب، منعكس‌كننده‌ مفاهيم زيباشناختي معماري ايراني بوده و ضمن توجه به نيازهاي كاربران، مفاهيم معماري ايراني را بازآفريني كنند.