بررسي آزمايشگاهي عملكرد فونداسيون ‌هاي گهواره‌اي واقع شده بر روي خاك سيلت توسط آزمايش ميز لرزه

پل‌ هاي قديمي عمدتاً براي بارگذاري ثقلي و با در نظر گرفتن جزئي بارهاي لرزه‌اي يا جانبي طراحي شده‌اند كه در برابر اثرات لرزه‌اي آسيب‌پذير بوده‌اند. مثال‌هاي متعددي از خسارات وارده به المان‌هاي سازه‌هاي بزرگ روبنايي و سازه‌هاي زيرزميني پل و در بعضي موارد ريزش كامل موجود مي‌باشد. اخيراً، محققان مفهوم فونداسيون‌ گهواره‌اي را براي ستون-فونداسيون در پل‌ها پيشنهاد كرده‌اند. يك فونداسيون گهواره‌اي از گسيختگي خاك براي حفاظت از سازه در طول بارگذاري لرزه‌اي استفاده مي‌كند. به اين ترتيب، اين فونداسيون مي‌تواند به‌عنوان يك فيوز عمل كرده و تا حدي سيستم پل را از آسيب‌هاي جدي ناشي از زلزله ايزوله كند. تحقيقات پيشين عمدتاً بر روي رفتار فونداسيون‌هاي گهواره‌اي واقع شده بر روي خاك‌هاي ماسه‌اي متمركز بوده‌اند و به‌صورت معدود از خاك‌هاي ماسه‌اي رس‌دار يا خاك رس نيز استفاده شده است، درحالي‌كه توجه چنداني به عملكرد اين نوع از پي‌ها در خاك‌هاي ريزدانه‌ غير پلاستيك (سيلتي) نشده است. در اين تحقيق عملكرد لرزه‌اي فونداسيون‌هاي گهواره‌اي واقع شده بر روي خاك‌هاي سيلتي با استفاده از مدل‌سازي فيزيكي در مقياس كوچك و توسط ميز لرزه مورد بررسي قرارگرفته است. بدين‌منظور، هشت آزمايش ميز لرزه با تغيير پارامترهاي نسبت سطح تماس بحراني و فركانس ورودي ارزيابي شده است. نتايج آزمايش‌ها نشان مي‌دهد كه نشست‌ فونداسيون و دوران سازه، پارامترهاي وابسته به نرخ بوده و با كاهش فركانس حركت ورودي افزايش مي‌يابند. علاوه بر اين، نشان داده شده است كه افزايش نسبت سطح تماس بحراني منجر به كاهش نشست‌ها و افزايش دوران سازه مي‌شود.