خوانشي از رابطه تاريخ و اطلاعات؛ جايگاه مطالعات تاريخي در فرايند شناختي نهادهاي اطلاعاتي

مقاله پيش‌ِرو، در نظر دارد متناسب با نقش شناختي سازمان‌هاي اطلاعاتي، تاثير تاريخ بر آن نهاد را بررسي نمايد. در تاريخ تحولات جوامع انساني، ظرفيت‌هايِ اطلاعاتي و آگاهي‌بخشيِ نهفته است كه مي‌تواند تاثير گسترده‌اي در پيشبرد وظايف نهادهاي اطلاعاتي برجاي گذارد. اين دو از جنبه‌هاي مختلفي در پيوند با يكديگر قرار مي‌گيرند. براين اساس، سوال مقاله بر تبيين تاثير تاريخ بر نهادهاي اطلاعاتي متمركز گرديده و با روش تحليلي و توصيفي به بررسي آن پرداخته است.يافته‌هاي مقاله حكايت از آن دارد به اقتضاي تحولات عصر جديد، كه توانايي بر محور دانايي و آگاهي جريان دارد، نقش شناختي، اصلي‌ترين عامل در شكوفايي ظرفيت نهادهاي اطلاعاتي است. به ميزان تسهيل، تامين و تحقق نقش شناختي، توانمندي و نقش‌آفريني پايدار دستگاه‌هاي مزبور حاصل مي‌گردد. تاريخ؛ گذشتهِ‌زنده، با انبوه اطلاعات و تجارب، از مهمترين عوامل در تامين نقش شناختي نهادهاي اطلاعاتي مي‌باشد. بدين خاطر، تاريخ را مي‌بايست از منابع اطلاعات برتر دانست. توجه به آن، از مهمترين عواملي است كه زمينه دستيابي به برتري اطلاعاتي و اشرافيت همه‌جانبه را فراهم مي‌آورد. كسب اطلاعات تاريخ و شناخت گذشته كمك مي‌كند نيروها و نهادهاي اطلاعاتي در فرآيند سياست‌گذاري و تصميم‌سازي، در خلاء عمل ننمايند. لذا رجوع روشمند به گذشته و استفاده آگاهانه از تاريخ، دستاوردها و رهيافت‌هاي ارزشمندي براي دستگاه‌هاي مزبور فراهم مي‌آورد كه در صورت فروگذاري، خلاء آن را هيچ عاملي ديگري جبران نمي‌نمايد.