ارزيابي و سطح بندي موانع براي اجراي موفقيت آميز مديريت پسماندهاي خطرناك با استفاده از تكنيك هاي تصميم گيري

زمينه و هدف: امروزه شيوه هاي مديريت پسماندهاي خطرناك با توجه به شرايط قوانين زيست محيطي جهاني در حال افزايش است اما وجود موانع، اجراي مديريت اين نوع پسماندها را با مشكل مواجه مي كند. هدف اين مطالعه شناسايي ده مانع در مسئله مديريت پسماندهاي خطرناك در سيستم مديريت پسماند بر اساس ادبيات و ارجحيت‌هاي كارشناسان اين حوزه مي باشد. مواد و روش ها: اين مطالعه كاربردي در سال 1401 با بهره گيري از نظرات پنج نفر از مديران و كارشناسان يك شركت مديريت پسماند استان كرمانشاه اجرا شد. همچنين، به منظور درك ساختار ارتباط دروني و متقابل ميان موانع و همچنين ساختار سلسله مراتبي موانع مديريت پسماندهاي خطرناك از تكنيك هاي تصميم گيري ديمتل و مدل سازي ساختاري تفسيري استفاده شد. يافته ها: يافته ها نشان مي دهد عدم آگاهي عمومي درباره بازيافت پسماندهاي خطرناك و عدم وجود سياست هايي براي رسيدگي به مباحث پسماندهاي خطرناك اصلي ترين موانعي هستند كه توسط رويكرد تركيبي مبتني بر ديمتل و مدل سازي ساختاري تفسيري به تصوير كشيده شده است. عدم آگاهي عمومي درباره بازيافت پسماندهاي خطرناك با امتياز 0/53 عاملي علي بوده كه با قدرت نفوذ شديد برابر 10 و قدرت وابستگي ضعيف برابر 1 در دسته موانع مستقل قرار دارد. همچنين، عدم وجود سياست هايي براي رسيدگي به مباحث پسماندهاي خطرناك با امتياز0/47 عاملي علي بوده كه با قدرت نفوذ شديد برابر 10 و قدرت وابستگي نسبتاً شديد برابر 6 در دسته موانع پيوندي قرار مي گيرد.نتيجه گيري: رويكرد پيشنهادي به سياست گذران و تصميم گيرندگان كمك مي كند تا رابطه متقابل و تعاملي بين موانع و ساختار سلسله مراتبي آنها را شناسايي كنند.