واكاوي پديدارشناسانه تجربه روابط بين فردي در افراد مبتلا به اختلال شخصيت خودشيفته آسيب پذير

اختلال شخصيت خودشيفته همواره با اختلال پايدار در عملكرد بين فردي همراه است، با اين وجود مطالعات محدودي به ماهيت پديدارشناختي روابط بين فردي در اين افراد پرداخته است. از آنجايي كه اختلال شخصيت خودشيفته آسيب پذير پس از گذشت چند دهه هنوز جايي در طبقه ندي تشخيصي اختلالات رواني ندارد، پرداختن به ماهيت روابط بين فردي در اين افراد مي تواند به درك بهتر اين اختلال كمك كرده و فرآيند تشخيص و درمان را تسهيل كند. مطالعه حاضر تحليل كيفي روايت هاي 6 شركت كننده مبتلا به اختلال شخصيت خودشيفته آسيب پذير است كه در يك مصاحبه نيمه ساختاريافته شركت كرده و روابط خود با ديگران را آن گونه كه تجربه و درك مي كنند، توصيف كردند. متن پياده شده مصاحبه ها طبق اصول تحليل پديدارشناسانه تفسيري تحليل و يازده مقوله اصلي فقدان جامعه‌پذيري/ روابط بين فردي شكننده/ انفعال بين‌فردي/ سانسور خود به‌ دليل ترس از قضاوت ديگران/ خودپنداره منفي/ تأييد و توجه طلبي/ نوسان بين خشم به خود و خشم به ديگري/ مكانيزم‌هاي دفاعي/ شخصيت قدرت‌طلب/ تعريف صميميت و حساسيت بين فردي استخراج شد. به طور كلي، يافته هاي پژوهش حاضر بيان كننده آن است كه علي رغم اينكه افراد خودشيفته آسيب پذير براي ارضاي نيازهاي خودشيفته وار به شدت به روابط اجتماعي نياز دارند، اما مكانيزم هاي دفاعي ايشان آنها را از روابط اجتماعي منع مي كند. بنابراين داشتن يا نداشتن روابط اجتماعي براي اين افراد همواره نقطه اي تعارض برانگيز است.